Het café.
Hij stapte het café binnen zoals een gladiator z’n strijdperk betreedt zonder iets of iemand aan te kijken, zijn blik gefixeerd op de tapkast recht voor hem. Hij nam een barkruk en murmelde: “Zij die gaan sterven groeten U.” ging zitten en keek de vrouw met een oprechte glimlach recht in de ogen aan. Deze knikte beleefd en vroeg wat het mocht zijn.
“Een pintje.”
De vrouw kon hem niet goed plaatsen. Hij was aantrekkelijk, ja,zelfs sexy. Hij straalde iets uit waardoor ze lichtjes op haar hoede was wat hem des te aantrekkelijker maakte.
“Alstublieft.”
“Merci.”
Hij dronk de pint in een teug leeg.
“Hetzelfde.”
Ze tapte zijn glas weer vol.
“Da’s den eerste keer dat ik u hier zie?”
Hij antwoordde prompt:
“Da’s hetzelfde voor mij” met een brede glimlach om z’n mond” is dit uw café?”
“Ja” antwoorde ze met gespeelde trots.
“Schoon.” Ze mocht zijn glas nog eens vol doen. “En heb je dat hier al lang ?”
“Al vier jaar.” Ze plaatste z’n pint elegant op het bierviltje.
“Hmm, niet slecht, niet slecht.”
Hij dronk langzamer en keek het café rond. “Fan van den Jazz?” vroeg hij zonder de vrouw aan te kijken. “Ja toch wel, nu deze foto’s hangen hier al sinds de vorige uitbater, ik heb ze laten hangen.”
“Ah oké, John Coltrane, Thelonious Monk, Charles Mingus, die anderen ken ik niet. Schoon collectie. Gelijk dat je ze hebt laten hangen.” De vrouw bediende ondertussen een andere klant en had niet alles gehoord wat de man zei. “Ja, soms moet je de dingen gewoon laten hangen.” Antwoordde ze. “Dat vind ik ook, soms moet je ’t laten hangen.” Grijnsde de man.
Ondertussen was het café aan het vollopen. “Doet ge dat hier altijd alleen?” vroeg hij. “Ik krijg subiet wat hulp! .” Riep de vrouw hem toe terwijl ze met een vol plateau passeerde. Hij deed z’n jas uit en zwierde deze over de barkruk. Hij zette zich neer met z’n rug naar het vollopende café en telde de flessen sterke drank op de glazen etagères voor hem. Af en toe kwam de vrouw ertussen staan om bier te tappen en dat hinderde hem niet in het minst. Het was een aantrekkelijke vrouw die moest ze hem vragen om met haar mee naar boven te gaan hij zonder twijfel ja zou zeggen. Ondanks deze afleiding dwaalde zijn gedachten af naar een gebeurtenis die hem nog niet had losgelaten. Een paar dagen geleden was hij voor z'n werk met de trein naar Charleroi getrokken. Toen hij het station binnen wandelde zag hij de vrouw zitten tegen de muur naast de roltrap. Ze had helblauwe, haast lichtgevende ogen en hij kon niet anders dan er bijna in verdrinken om er zich daarna, opgeschrikt, terug uit te wringen. Hij wou naar de vrouw stappen en haar vragen wie ze was, waarom ze hier zat, hoe haar naam was of ze kinderen had, haar job was verloren of iets ergers…. Maar hij durfde niet. Ze leek hem vooraan in de veertig en ze was mooi, haar te grote overjas, te vuile broek en platgetrapte sneakers niet mee in rekening gebracht. Hij wist dat ze met een veegje make up zo op de cover van een fancy magazine kon staan, maar hier zat ze nu. Te bedelen. Hij onderdrukte een golf van pathos en liep verder, de vrouw latende voor wat ze was een enigma voor hem, een dakloze voor velen.
“Nog een pintje?” de cafébazin had hem uit zijn gedachten getrokken. “Euh, yep, ne laatste.”
Hij zat hier goed. Hij had geen haast, moest nergens zijn en de cafébazin was er ook nog. Na zijn vierde laatste deed de alcohol zijn bloed tintelen en hoopte hij dat de bazin zijn baas zou zijn vanavond . “Tot hoe laat hou jij dat hier open?”De vrouw lachte. “Dat hangt ervan af hoe ik me voel, hé m’n beste, maar over ‘t algemeen genomen wordt de laatste geserveerd rond één uur.”
“mmm, da’s nog efkes dan, ’t is nog maar negen uur.” De klok boven de deur richting toilet hing hier nog van de jaren vijftig, bedacht hij. Hij keek naar de jonge gast die naast hem was komen staan om een bestelling te doen. “Toffe plek hier, niet?” . De jonge man veinsde verbazing:” Euh, ja… ’t is m’n stamcafé. “Ah, oké, dan komt ge hier elke dag?” “Nu niet elke dag maar toch meerdere keren per week.” ”Voila zie, vijf pintjes voor de Jelle!” Kwam de vrouw tussenbeide.” ”Merci Liliane.” En de jongen nam het plateau mee naar zijn tafel. ”Ah, Liliane. Past wonderwel goed bij u en ik wist eigenlijk al van den eerste keer da’k u zag, daarnet, dat ge een Liliane waart.” De vrouw draaide met haar ogen en glimlachte flauw. Hij was zijn troeven aan het verspelen. Alcohol maakt van aantrekkelijke mannen zatlappen met weinig of geen meerwaarde.
