Twee koppen hete koffie
Toen hij het restaurant binnenkwam, keek hij om zich heen; vandaag voelde anders dan alle andere dagen. Hij koos tafel nummer 17 bij het raam; zijn vaste plek. Hij pakte de menukaart, maar zonder er echt naar te kijken, riep hij de ober: "Twee koppen zoete koffie, alstublieft."
De ober nam de bestelling op en liep weg. De man legde zijn telefoon voor zich op tafel. Hij wierp een blik op het zwarte, uitgeschakelde scherm. In de reflectie daarvan waren de grijze slierten te zien die zich door zijn lange haar hadden gevlochten. Hij ging met zijn hand door zijn haar, ontgrendelde de telefoon en staarde naar het laatst ontvangen bericht:"Lieverd, ik sta vast in de file. Ik ben te laat, ik ben er over een paar minuten."Hij telde de minuten van dit te laat komen af. Soms keek hij op zijn horloge en soms hield hij zijn ogen strak op de ingang van het restaurant gericht; in de hoop dat zij nog sneller dan de zon in de deuropening zou verschijnen. Hij sloot heel even zijn ogen, stelde zich haar gezicht voor en verzonk in gedachten.De stem van de ober bracht hem weer terug: "Meneer, laat uw koffie niet koud worden." Hij opende zijn ogen. Hij schraapte zijn keel, slaakte een diepe zucht en haalde het pakje sigaretten uit zijn zak. Hij streek een lucifer aan; hij wist dat ze nooit zou komen. Hij wist dat er elke dag twee onaangeraakte koppen koffie aan deze tafel stonden te ijskoud te worden... maar hij herinnerde zich nog al te goed dat zij haar koffie het liefst zoet dronk.
Auteur: Mustafa Navisa