April
Gisteren was de lucht voor het eerst schoon.
Geen mist,
geen ruis,
alleen de rauwe uren.
Ik tel de dagen tot april,
wanneer een metalen ring mijn vlees moet markeren:
een bewijs dat ik de oorlog heb overleefd.
Ik ken een plek aan de noordkant,
waar de rozen zwart kleuren in het uur na de zon.
Daar gaan de poorten dicht met een geluid van definitieve keuzes.
Laten we daarheen lopen.
Ik zal doen alsof ik mijn rug weer recht kan houden,
ik zal lachen met kaken die kraken.
Je zult het zeggen zoals men dat zegt
wanneer iets niet meer brandt.
Met zorg gekozen woorden,
een hand op veilige afstand.
Ik dacht aan jou,
terwijl ik naar adem hapte.
In de kamers waar de muren op me afkwamen,
tot ademen een handeling werd.
Geef me lucht.
Of bevestig dat de slang is doorgesneden.
Zeg niet dat dit hetzelfde is.
Is dit een wandeling naar een begin,
of staan we bij het hek van het einde.
De poort gaat bijna dicht.
De bewaker rammelt met de sleutels.
April is nog een eeuwigheid weg.