1 van veel

Dries Verhaegen
10 feb. 2020 · 17 keer gelezen · 1 keer geliked

Jij, die in dezelfde kamer quasi dezelfde tred behoudt,

draait je om, lichaam half gebogen naar mij toe, en sluit de ogen.
Ik die raad wat je kan zien, sluit nauw aan bij je groene broek.

Op de voordrempel sterft de winter af.

That’s what I like to do, to keep me away from you.

 

Het niet weten is ook nadrukkelijk weten.

De muur is bol;

de winter weg;

de lucht doorklieft de kamer met een geluid

dat wij niet horen

en niets is niemand niet meer.

 

Het uur is er wel.

 

Buiten, waar alles groot is,

luisteren we naar de geluiden van toen.

Want daar beweegt er wél iets.

Tijd,

en alles wat daarbij komt kijken

lijkt verdacht veel op jou;

en ik ben weergaloos te veel aanwezig.

 

In de vergeten beschreven hoekjes laat jij iets voor me achter

zonder dat ik dat weet en toch beschrijf ik het.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Dries Verhaegen
10 feb. 2020 · 17 keer gelezen · 1 keer geliked