Een pias was ik, een prooi,
een pop in grillige handen.
'Laat me nooit meer los!
Geef me een kans, gun me tijd.'
Dagen stommetje spelen
(je walgde van mijn huis),
me in bed de rug toe keren
(geen zoen, geen woord of aai),
voor mijn reis geen afscheid nemen
(ik liep je zelf maar achterna),
bij mijn klacht geen asem geven
(heel de rit van Gent tot bij je thuis),
mijn hand van je dij wegvegen
(dat zag een bed nabij de Rijn).
'Wat je zoekt, kan ik niet geven'
(dat hoorde weer het Duitse bed).
In je afscheidsmail o zo lieve woorden,
later op een kade je verwijt:
mijn suggestie van jouw zieligheid.
Gesuggereerd had ik tot dan toe niet
waarop je mijn aandacht in Dover richtte.
Maar voortaan erken ik expliciet:
je krijgt alsnog gelijk in mijn gedichten.