Ik hou van je.
Onmiddellijk had ik spijt.
De wereld stond enkele minuten stil.
Je ogen stonden groot, wenkbrauwen hoog, je mond, lippen licht van elkaar.
Ik keek weg. Schaamte.
We zaten in mijn favoriete kroeg. Weet je nog? Op het terras, ‘s avonds.
Naast ons een tafel met vrienden. Met z’n allen onder de warmtelampen.
Eén van de eerste koelere avonden na een zwoele zomer. Jij dronk een glas Ice Tea Green, geen bubbels voor je maag. Ik dronk routineus een pint en rookte een sigaret. Licht dronken.
Het gebeurde niet vaak dat wij met twee samen op café zaten, zonder andere kennissen of vrienden.Natuurlijk praatten we vaak. We noemden elkaar beste vrienden, maar dat was vooral via het scherm, de intimiteit van onze generatie; Nooit geleerd echt te praten.
Enkele minuten ervoor was het gesprek stilgevallen. Ik was in gedachten verzonken. Dronk mezelf wat moed in en zei wat ik altijd al had willen zeggen.
Terwijl ik wist dat het nooit wederzijds zou zijn.
Jij zou dat nooit zeggen. Net zoals je nu niet wist wat te zeggen.
In de verte briesde een auto voorbij.
Ook de tafel naast ons was gestopt met praten, afwachtend hoe dit genant gedoe zou eindigen.
Iets moest er gebeuren.
Ik denk dat we beiden wisten in dat moment dat de vriendschap voorbij zou zijn.
Jij en ik, nooit meer op dezelfde golflengte.
Niets zou dit nog kunnen redden, maar iets moest wel nog gezegd worden.
Kom, iets, allez, iets, maar wat wat wat
Allez bon, ik bedoel uh, als vrienden eh.
Het lachen barstte uit.