niets is heel veel
jouw baldadigheid en mijn liefde
van geroep en geschater
de krokusjes zo kwetsbaar in de voortuin tussen de fietswielen
er is heel veel heel veel te zien
er is veel zwarte roet en een bak vol roest
gemorst op schoenen
aan de oren van het opperhoofd
hoor je groffe woorden en nog veel meer
echt heel veel meer dan dat
veel komt er nog in glazen
over je zwarte haren
je wacht in de hoek met veel ruimte
tussen je benen
we hebben veel kleren
nette nieuwe veel en heel veel
het zal hier altijd een overvloed zijn
een verdronken tunnel
een grasveld zonder sprietjes
een nieuw driedelig pak
gemorste cola in de draagzak
wat wordt het weer veel vanavond
laat niets over van heel veel
er is veel huid over het lijf
dat lijf van een oud wijf
je kan roepen je kan bluffen
je kan veel geven alles tegelijk
zwemmen tot je kramp krijgt
vallen van een vals plafond
ik blijf even kijken naar de vele sterren
de bak vol roest en oud porselein
herstelde speelgoedpopjes
en heel veel rimpels
onder de voeten doet het pijn