Over Peter Mmm Verreth

Peter Mmm Verreth houdt van de aarde en al zijn levende wezens. Hij werkt als documentbeheerder voor een Australisch ingenieursbedrijf in Antwerpen en vrije tijden schrijft hij proza en poëzie en zeer regelmatig treedt hij op, samen met de begeleidingsgroep Narvik, in de vele podiumcafés die Vlaanderen rijk is.

De schrijver schrijft omdat hij eet, slaapt en door de wereld stapt opnieuw en opnieuw. Omdat een bos blauw is en geklop op buizen soms muziek is.
omdat het kan en
omdat hij dan tot rust
komt.

Teksten

Lengtes negen

Soms verloopt een dag helemaal anders dan dat ik hem voorspeld had. Ik wou tot negen uur slapen maar voor zeven uur werd ik al wakker gemaakt door geroep op straat en een draaiende dieselmotor voor de deur. Ik wist ineens dat het de verhuizers van de buurvrouw waren. En als er iets is dat ik ongelooflijk hard haat dan zijn dat voor niks draaiende dieselmotors, gast. Ik sleep me uit bed om het allemaal door een kier van de gordijn aan te staren. Alsof het dan zou willen ophouden, door mijn gestaar.Als ik de avond ervoor te veel gezopen heb dan is het alsof er zilvermeeuwen door mijn kop janken. Ik voel ze dan vliegen van mijn ene oor naar mijn andere en dan bijten die met hun scherpe gele bek in mijn trommelvliezen. Dit wordt zeker weer een dag waarin alles misloopt. In de badkamer begint het al. De tandenborstel gaat tegen de grond. Een barst in de behuizing en de batterij zit ineens los. Ze komt eruit tijdens het poetsen. Ik poets mijn tanden verder met mijn elektrische tandenborstel alsof het een gewone tandenborstel is.Wanneer ik op straat kom om naar mijn werk te vertrekken, zie ik Micheline, onze buurvrouw. Ze is klaar met verhuizen en nu verhuist zij voor goed naar een verzorgingshome. Ik knuffel haar en besef dat ze aan de laatste etappe van de ronde van haar leven gaat beginnen. Ze huilt. Bijna tien jaar waren we buren. Geen enkele keer hadden we ook maar enig dispuut over lawaai of een overhangende tak in de tuin. Nooit. Altijd heel goed overeen gekomen, moet ik zeggen. Deze kranige weduwe van bijna tachtig is een schat. En dat weet ze maar al te goed. Ze geeft nog wat chocolade voor de kinderen.‘We komen u zeker bezoeken.’ Maar terwijl ik het zeg, denk ik en wanneer zou dat dan zijn? Met ons drukke leven. Loze belofte. De volgende keer wanneer ik wat van haar hoor is het zeker met een zwart omkaderde envelop in onze brievenbus. Ze geeft me een kaartje met daarop haar nieuwe adres, e-mail en telefoonnummer.‘Ik zal u mailen,’ zeg ik dan. Dat moet kunnen. Ik mail toch heel de tijd op het werk. Ik ben een professionele mailer.

Peter Mmm Verreth
10 0

Lengtes acht

Het wordt tijd om de zaak af te sluiten. Komt ge mee, Gertrude?’ ‘O.K.’ ‘Het is eigenlijk heel simpel, moet ik zeggen. Er zijn drie sleutels die ge moet meenemen. En een pillamp want als alle lichten uit zijn, ziet ge niks meer natuurlijk.’Ze lacht. Ik pak de drie sleutels en loop de gang uit, over de speelkoer naar de C-blok. Zij volgt mij. ‘Kijk, dit is lokaal C-101. Dat is het grootste klaslokaal dat we op school hebben. Het is het lokaal van de mode. Hier kan vijftig man in. Het enige wat ge moet doen bij het afsluiten, is zien dat alle ramen en deuren dicht zijn en dat het licht uit is. Als dat zo is, doet ge de deur op slot.’‘Ik vind het wel eng. Dit lege gebouw. Zo donker.’ ‘Ik ben altijd bij u.’We lopen alle lokalen af en komen aan op de tweede verdieping. ‘Doet gij deze gang? Ik loop gauw nog naar boven tot op het vijfde. Dan kom ik terug naar u en zijn we klaar.’ ‘Blijf je niet bij mij, William, please?’ ‘Zijt ge bang?’ ‘Een beetje wel, ja.’ ‘Ik ben zo terug.’ Ik loop de trap op en roep stilletjes boe. De echo weerklinkt door de trappenhal. Ik hoor haar onder mij lachen. Met grote passen klim ik helemaal naar boven tot aan het lokaal van de juweliers. Daar moet ik de verwarming uitdraaien en een raam dichtdoen. Ik begrijp die gasten niet goed. Ze hebben het koud en dan draaien ze de verwarming open maar dan krijgen ze het benauwd en doen ze de ramen open. We hebben die discussie met die leerlingen al verschillende keren gevoerd. Ik loop verder en kies om via de andere trap naar beneden te komen. Gertrude kent het gebouw nog niet en zal me langs deze kant zeker niet verwachten. Wanneer ik juist op de tweede verdieping kom en na de trap de gang insla, bots ik vlak op haar. Ze gilt heel kort. Ik pak haar vast zo dat ze zeker niet op de grond zou vallen en ik hou haar nog iets langer in mijn armen. Ze is geschrokken en ze kijkt naar mij. Ik heb haar nog altijd vast en zonder er over na te denken, kussen we. Met een natte mond zuigt ze zacht op mijn tong alsof ze zoete slagroom inademt.

Peter Mmm Verreth
1 0

Een vriend

Rode strepen met witte sterren en vlak daarna wegstervende rookslierten. Het vuurwerk ontploft majestueus in al zijn kleuren vlak boven de oude man. Met open mond van dikke droge lippen bewondert hij het smeulen en smelten van de wegschietende pijlen. Hoeveel moet dat allemaal wel niet gekost hebben, vraagt hij zich af wanneer er weer een raket gillend de lucht in schiet. Een jongen komt bij hem staan. Samen kijken ze naar boven. Bij elke knal schrikt de jongen en deinst hij een paar stappen achteruit. ‘Ge moet geen schrik hebben, manneke,’ zegt de oude man, ‘er kan niks gebeuren. Die mensen weten waar ze mee bezig zijn. Dat zijn professionelen.’ ‘Ik heb geen schrik,’ antwoordt de jongen zonder naar de man te kijken. Het blijft een tijd stil. De lucht stinkt naar zwavel. De rook danst traag langs de vuile bruine nachtwolken. De oude man kijkt naar de jongen die de lucht in alle richtingen aftuurt. ‘Is het al gedaan?’ vraagt de jongen. ‘Wat?’ ‘Het vuurwerk. Is het al gedaan?’ ‘Nee, dat denk ik niet. Het eindigt gewoonlijk altijd met de schoonste pijlen.’ ‘Er komt toch niks niet meer?’ ‘Och, jawel. Ge moet gewoon efkens wachten, manneke.’ De jongen zucht: ‘Ik ga al terug naar binnen. Ik heb kou.’ ‘Nee, wacht, een beetje geduld. Zo gaat dat in het leven. Ge moet geduld hebben. Geduld is een schone deugd.’ ‘O.K. Boomer.’ ‘Watblieft?’ ‘Nikske.’ ‘Kom eens efkens hier.’ ‘Waarom? Wat is er?’ De oude man steekt zijn hand uit. ‘Ge hebt toch kou? Ik heb altijd warme handen. Hier voel maar.’ De jongen geeft de oude man aarzelend een hand. ‘Gelukkig nieuwjaar, mijnheer,’ zegt hij een beetje plichtmatig, ‘en de beste wensen.’ ‘Dank u, vriend, voor u ook een gelukkig nieuwjaar.’ De oude man legt zijn andere vlezige hand over de hand van de jongen en wrijft de kou eraf. De jongen trekt zijn hand terug. ‘Waarom noemt ge mij vriend, oude man? Ik ken u niet eens? Ge zijt toch geen pe…’ De jongen slikt zijn woorden in. Voor het eerst kijkt hij naar de oude man. Hij ziet de warme glimlach en de vriendelijke ogen. Dan fluiten er ineens wel twintig vuurpijlen tegelijk naar de hemel en ontploffen in de schoonste kleuren. Het duurt minuten lang. Links royale blauwe spetters die aan Monet doen denken en rechts dikke smeulende vermiljoene strepen van Caravaggio. De jongen en de oude man kijken samen. Hun monden vallen open uit pure bewondering. De ogen drinken de kleurenpracht. De oren ondergaan de felle kracht van de explosies. De jongen schrikt weer bij elke knal. Hij grijpt vlug de warme hand van de oude man.

Peter Mmm Verreth
0 1

Seks met den duvel

een heks, een heks, een heks is ZakmotZakmot, Zakmot, Zakmot is een heks Ze heeft gruun haaren ze heeft nen baardde ster en de maand’Antwaarpsebaan Ze heeft een puist op haar harten haar tong ziet zwartze eet spinnen als ontbijtz’heeft al heur tanden kwijt ze houdt padden op staark waterkastreert zelf ne katerdat zijn zorgen voor laterwant nu hé zijja nu hé zijnu hé zijSeks met den DuvelSeks met den DuvelSeks met den Duveldie heks hé Seks met den DuvelSeks met den Duvel ze brouwt een donker groene papmet gilamonsters van op ’t schapz’heeft nooit een onderbroekske aandat heeft ze al lang al uitgedaan want wat zeg ik u, confraterze staat te pissen op ne patermaar dat zijn zorgen voor laterwant nu hé zijja nu hé zijnu hé zijSeks met den DuvelSeks met den Duveldie heks hé Seks met den DuvelSeks met den Duvel Op haar rug een dikke bulten als ’t rengert is ’t heur schulden zijn we ziek dan weet ik wiewant in mijn drinken zat chemie ’t smaakt heemaal ni naar waterik zie de schaduw van ne satermaar dat zijn zorgen voor laterwant nu hé zijja nu hé zijnu hé zijSeks met den DuvelSeks met den Duveldie heks hé Seks met den DuvelSeks met den Duvel En speekt ze op de gronddan verandert dat in stronten zij verandert in een musof een pterodactylus en ze spreekt achtersteveuriedereen heeft schrik van heuren ze spreekt binnenstebuitenuw oren gaan tuitenen ze spreekt onderstebovenen ze gaat heur verlovenmet Jezebel of satanze ziet er echt geen kwaad aan want zij héSeks met den DuvelSeks met den Duveldie heks hé Seks met den DuvelSeks met den Duvel

Peter Mmm Verreth
2 0
Tip

No pussy blues

Wat unbidan we nu? Hebban olla vogala nestas hagunnan hinase hic anda thu, wat unbidan we nu? Wat unbidan we nu? Alle vogels hebben nestenbehalve jij en ik, mijn lief alle madeliefjes liggen dag en nacht in hun nest te vogelen behalve jij en ik, my dear ’s ochtends sleep ik mij uit bed jij volgt me als mijn schaduw we zeggen niks ik wacht af Oral B en Braun jij gaat op de wc zitten jij wacht af ik kijk naar je in de spiegel weergeef wat je bent ik heb de no pussy blues mijn gezicht is oneindig en jouw lichaam verdwijnt Ik blijf staan aan de wasbak met de elektrische borstel in mijn mond hoor ik nu applaus? applaus van jou? applaus voor al wat jong en schoon is?juli:Het is de eerste keer dat ik dit doe zonder coke en met kleren aan. Het gevoel is net hetzelfde. Het publiek kijkt me met wijd opengesperde ogen aan. En ik heb het idee dat ik het allemaal aankan. Die coke heb ik dus niet echt meer nodig. Ik heb niks nodig. Geen koffie, geen sigaretten, geen alcohol, geen drugs, geen pijnstillers, geen voorbehoedsmiddelen, geen krant vol met ellendige berichtgeving en spelfouten. Enkel genegenheid, liefde en seks. Dat geeft mij een overwinnaarsgevoel. Complete, uitstekende en onvoorwaardelijke seks. Topsport met andere woorden. Tenminste toch als je de juiste techniek hanteert. En die heb ik. De juiste techniek. Ik ben een expert ter zake. Ik ben bovendien ook mountainbiker. En zonder goede techniek maak je bij het mountainbiken flinke smakken en valpartijen. Dat geeft mij nu eens een kick. In 2001 en in 2010 brak ik mijn linkerelleboog, in 2012 mijn rechterenkel en in 2014 brak ik nog maar eens mijn rechterelleboog en was mijn fietsketting van het kamwiel gesukkeld. Maar binnen de 10 seconden lag die ketting er weer op. Wat een techniek. oktober: Het liefst wil ik een Mexicaanse schoonheid met zachte zwarte donshaartjes op haar onderrug en een Che Guevara tattoe op haar schouderblad, die mij met een beetje amandelolie in haar ene hand aftrekt en met haar andere hand mijn scrotum, mijn testikels, mijn anus en mijn perineum stimuleert en op het einde met enkel wat juiste strelingen van haar duim over mijn eikel me laat klaarkomen dat het snot uit mijn neus vliegt en ik even voor tien, twintig seconden doof word en die mij dan ook Caribische lekkernijen voorschotelt, vettige tamales met cheladas en een heerlijke horchada zodat ik in negen en een halve week van negenenzestig naar zesennegentig kilo ga. Of misschien zoek ik wel een slanke Filipijnse met een bril en parelwitte tanden die ik dan met een stevig blauw hennepkoord van 10mm vakkundig vastbindt om haar vervolgens traag uit te kleden en anaal te penetreren, eerst uiterst voorzichtig maar dan toch hard en stevig tot ze huilt van de pijn en dan troost ik haar met zachte strelingen en eten we samen een lekkere hete misosoep waar ik mijn tong aan verbrand en vaak droom ik ook van een Italiaanse schone. Haar naam is Maria. Ze heeft weelderig golvend lang donkerbruin haar en tussen haar warme borsten bengelt een gouden kruisje en ze geurt altijd naar verse oregano en elke middag neuk ik haar te pletter op de grote houten keukentafel tussen de groene selder en de preistengels terwijl ze het wees gegroet Maria vol van genade prevelt en kreunt. In ieder geval zoek ik een vrouw waar een vrolijke hoek van af is en die ook met mij gewoon gezellig wil knuffelen of samen in een groot zalig warm bad wil gaan en die vooral van het leven wil genieten zonder schaamte, zonder schande en zonder schroom. december: Ik betrap haar. Niet op masturberen in de douche of in bed met een andere minnaar. Nee, ik betrap haar met haar laptop. Ze zit op de website van Versace. Gianni Versace SPA, Italia. Als een jachthond zit ze gehurkt en naakt in de witlederen zetel in het salon en bestelt ze spullen op de webshop. ‘Ik wil me aankleden,’ lacht ze.'Met van die dure kleren?’‘Ja, voor mijn Nieuwjaar. Krijg ik ze van jou?’Ik kijk naar haar gebruinde lijf. Haar buikje een beetje opgeplooid door haar houding met gekrulde rug over de laptop en haar ruggengraat als door Gaudi ontworpen. Wat is ze mooi.‘Ik wil geen kleren voor je kopen. Ik wil dat je bloot bent. Heel de tijd.’ Ze reageert er niet op en tokkelt driftig op de witte knopjes van het toetsenbord. Wanneer ik naar de keuken loop, hoor ik dat ze haar laptop dichtklapt.‘Is de bestelling geplaatst?’ roep ik.‘Nee. Ik vind niks naar mijn goesting.’ Ze laat haar laptop in de zetel achter en komt naar mij. Geruisloos. Ze gaat achter me staan terwijl ik oud brood op schimmel controleer. Ineens grijpt ze mijn penis en hijgt: ‘Dat is wel mijn goesting.’ Ik draai me om en omhels haar. Ik heb een snee hard oud brood in mijn hand en kras er zacht mee over haar rug. Ik voel nog maar eens hoe klein en fijn ze is. Niet eens vijfenveertig kilogram. Ik pak haar op en zet haar neer op de grote keukentafel. Ze gaat op haar rug liggen en schuift met de buitenkant van haar handen een karton melk en enkele glazen aan de kant. Ik zie dat mooie, jonge lijf dat naar mijn strelingen verlangt als een kattin naar zonlicht in de tuin. Mijn hand gaat tussen haar dijen.‘Er is nog wat boter in de koelkast,’ sist ze.‘Straks.’‘Nee. Ik bedoel. Spelen we nog eens Tango in Paris?’‘Je bent zot.’‘Please?’‘Schat, daar hebben we geen tijd voor nu.’ Ik heb het haar allemaal geleerd. De beroemdste seksscenes uit de wereld van de cinema. We hebben ze allemaal nagespeeld. Marlon Brando met de boter in de kont van Maria Schneider in Last tango, de melk over het geile lijf van Emmanuelle Seigner in Bitter Moon en natuurlijk ook alles uit Ai no corrida, Trente-sept virgule deux degrés le matin, Turks fruit, Emanuelle. Maar boven alles moet ik van mezelf houden.ik zie een meisje in het publiek.ik loop naar haar en roep en vraag of ze met me wil uitgaan vanavondmaar ze zegt dat ze dat niet wil.Ik ga niet graag naar buiten. Met een uitroepteken erachter. Text ze me nog na. Ze leest Eliott.Ze leest Yeats.Ik lees Hemingway. En ze zegt nee, nee, nee. maart: Ik blijf zo lang mogelijk wakker en wacht tot ze beweegt.Het is koud in bed. Ze begint mijn buik te strelen. Het is allemaal nu een beetje onverwacht. Misschien komt het door al die suggesties die ik de laatste tijd heb laten vallen. Ik had een idee voor een nieuwe app waarmee de gebruiker het percentage kon checken in welke mate hij of zij kans had op seks met zijn of haar partner. Een beetje zoals een weerapp die vertelt hoeveel percent kans er is op neerslag of vorst of zonneschijn. En dan fluisterde ik regelmatig een licht stijgend percentage in haar oor na een kus of een streling. Ze peutert in mijn navel. Haar vingertoppen trippelen tergend traag verder naar beneden. Ze plaagt me en streelt met haar linkerhand over mijn pyamabroek. Over mijn penis die al hard is en over mijn ballen. Ze masseert en kneedt. Ik trek vlug mijn broek uit en nestel me in haar schoot. Ze begint me af te trekken met haar linkerhand. Traag en een beetje stug. Onhandig. Ze knijpt afwisselend in mijn ballen en trekt mij af. Allemaal met haar linkerhand. Dat is toch haar mindere hand. Waar is die rechterhand? Die licht vast onder haar hoofd als een nestje waarin haar wang rust. Ze heeft zeker heel de tijd haar ogen gesloten. En fantaseert dan over Leonardo DiCaprio. Voor mijn part Leonardo da Vinci. Van het continue balkneden, krijg ik pijn in mijn onderbuik. Ik heb haar al zo vaak verteld dat ik dat niet lekker vind. Ik verleg me een beetje. Ze trekt me steviger af tot ik plots voel dat ik ga klaarkomen. Mijn ademhaling wordt hoorbaar. Ik kreun steeds luider. Ze snokt nog harder. En dan kom ik klaar. Mijn zaad kleeft tegen de lakens. Ik zou haar misschien ook nog moeten laten genieten. Ze zegt dat ze dat niet wil. Ik geef haar een kusje maar ze lijkt al te slapen met haar Leonardo. mei: Ik koop haar duizend duiven en doe duizend jaar haar afwas drie keer per dag.Ik noem haar honing, ik noem haar liefde, ik noem haar trut, ik noem haar schattig wasbeertje, pikachu, Maya de bij, lynx, pistachenootje, Angela Merckel. Ik noem haar mijn vettig poepenolleke.maar ze zegt dat ze dat niet wil.Dammit! Ik stuur haar elk type bloem die ik maar vind in alle bloemenwinkels in de stad en speel mondharmonica voor haar uur na uur na uur aan haar balkon. Ik ga zelfs wandelen met die stinkende rothond van haar en ik raap zijn dampende kak op van de straat met de blote vingers. Laisse moi devenir l’ombre de ton ombre, l’ombre de ta main, l’ombre de ton chien, zing ik dan.Maar ze zegt dat ze dat niet wil. Ik schrijf een gedicht met honderd regels die stralen en glijden als watervallende regenbogen. Ik wandel met haar op blote voeten over het zachtste mos tussen de donkerrode sequoia’s van het reigersbos.Maar ze zegt dat ze dat niet wil. Ze kiest voor een ander spoor.Ze drinkt een liter Cognac.Ik drink tien liter Dragonwell Xi Hu Long Jing thee en moet daarna zo heel lang en traag gaan pissen dat de wc bijna overloopt.En dan lacht ze me uit en zegt: ‘Hehe, Ik wil het toch niet.’Allez, kom aan! Ik voel me zoals Marcel Marceau of het mannetje van La Linea zich zou voelen wanneer ze zegt dat ze het toch nooit wil. Ik heb de no pussy blues I got the no pussy blues I got the no pussy blues I got the no pussy blues Damn! I GOT THE NO PUSSY BLUES

Peter Mmm Verreth
98 2

Lengtes vijf

Ja, ik weet het, gast. Ze is groter dan mij en wat dan nog? En ook zonder haar hakken aan, zal ze nog altijd wel minstens vijf centimeter groter zijn. Ik ben klein. Altijd al geweest. Kleinste van de klas. Kleinste van de voetbalploeg. Een meter zestig. Dwergje, zei ons mama altijd. Liefkozend natuurlijk. Ik was haar klein braaf dwergje. En ik was schattig. Dwergje had altijd aantrek van de meisjes in de beenhouwerij. ‘Wil hij misschien een vleesje? Of een snoepje?’ En later aantrek van de prinsesjes. Zeker wanneer ze ontdekten dat ik onder mijn boxershort tot de verbeelding sprekende lengtes kon laten bewonderen. Ik denk dat ze het tegen elkaar verder vertelden. Het ging wel heel vlot, moet ik zeggen. Zo vlot dat ik er voor mijzelf met plezier een spel van maakte. Dat spel heette Dwergje en de zeven prinsesjes. Ik daagde mezelf uit om achter elkaar zeven schone meisjes in mijn bed te krijgen waarvan de voornaam begon met de eerste zeven letters uit het alfabet. Ik heb er ook veel gehad waarvan ik de voornaam niet eens wist. Dat zijn dan de vriendinnen van een nacht. Maar Debbie was mijn eerste lief. Haar zal ik nooit vergeten. Ik heb maar twee keer met haar gevrijd in een tent aan de zee. Het was er koud en het was snel gedaan tussen haar en mij. En dan was er nog Chantal, mijn Frans lief voor een half jaar. Ik leerde haar kennen in een discotheek in Gent maar veel herinner ik me er niet meer van. We zaten ook heel veel aan de wiet in die tijd. En dan trouwde ik ineens met Britt. Ja, Britt, ze is een deel van mezelf en een deel van het meubilair geworden. En daarom ga ik ook wel eens graag naar het schipperskwartier voor een uurtje plezier met Axelle uit Bulgarije of Chokowakije. Ik weet eigenlijk niet echt juist van waar dat ze komt, gast. Maar die geblondeerde del brengt mij elke keer wel in de zevende hemel, moet ik zeggen. En ik heb er serieus mijn twijfels over of die Axelle in het echt wel Axelle heet. Die grietjes van de Verversrui hebben toch allemaal een artiestennaam, niet? En stelt nu dat die eigenlijk in het echt Tatiana of Vanessa heet dan moet ik die voor mijn spelletje ineens laten vallen. Ik zou het haar nog eens vriendelijk moeten vragen hoe haar echte naam is als ik er nog eens kom.

Peter Mmm Verreth
4 0

Lengtes vier

‘Hoi, ik ben Gertrude. Aangenaam.’ ‘Hej, Ik ben William. Welkom op onze school. Ja, nu, Tomasz zit even bij de kappers. Hij zal er zo wel zijn. Hier, dat is uw bureau. Wilt ge graag een koffie? De koffiemachine staat in de gang.’ Ze volgt me naar de gang. Wat een beauty. ‘Ha, hier is hem. Hier is onze Tomasz. Waar zat gij, jong?’ ‘Er waren weer eens problemen bij de kappers. Die Fatih weer, hé. Weet ge wat die schurk nu had uitgespookt? Hij zat op de meisjes w.c. te wachten tot er iemand naar de w.c. moest. Hij vond dat heel geestig en spannend natuurlijk. Alles is voor hem goed om niet in de klas te moeten zitten. We zullen nog maar eens met zijn vader moeten spreken, denk ik.’ ‘Het is elke week wel iets met die gast. Ge gaat dat zien, Gertrude, we moeten regelmatig tussenkomen in de klassen. Dat is ook een van onze taken.’ Ze knikt en kijkt naar Tomasz. Ze verdrinkt waarschijnlijk in zijn helderblauwe ogen. ‘Dus gij zijt onze nieuwe cuco. Hoi, ik ben den Tomasz.’ Ze geven elkaar een hand. ‘Cuco? Wat is dat?’ vraagt ze, haar voorhoofd fronsend en ik merk nu ook dat ze heel deftig praat en dat haar lichte haar rond haar hoofd danst wanneer ze haar hoofd draait van Tomasz naar mij en dan weer van mij naar Tomasz. ‘Cuco dat is een afkorting voor cursuscoördinator. Ze gebruiken hier heel veel afkortingen. Echt zot, moet ik zeggen. Dat gaat ge wel merken, Gertrude. En ook afkortingen voor afkortingen. Dat is de specialiteit van de directie.’ ‘Zeg, lieve collega’s, ik ben er subiet al vandoor,’ zegt Tomasz. ’Ik heb de vroege gedaan vandaag. Gertrude, gij moogt met William al de tent afsluiten vanavond.’ ‘Komt gij morgen naar de Nieuwjaarsreceptie?’ vraag ik hem. ‘Tuurlijk. Dat wil ik voor geen geld missen. En gij, Gertrude? Komt gij ook? Dan kunt ge ineens de andere collega’s en de docenten al wat leren kennen.’

Peter Mmm Verreth
0 0

Opleiding

Speeddate op de Boekenbeurs met o.a. Peter Holvoet-Hanssen en Christophe Vekeman, Antwerpen, november 2016
SchrijversAcademie proza, Berchem, 2016 - 2018
Copywriter Syntra AB 2012
MasterClass Speech met Maja Jantar 2018

Publicaties

ingenting

Prijzen

ingenting också