Over Peter Mmm Verreth

Peter Mmm Verreth houdt van de aarde en al zijn levende wezens. Hij werkt als documentbeheerder voor een Australisch ingenieursbedrijf in Antwerpen en vrije tijden schrijft hij proza en poëzie en zeer regelmatig treedt hij op, samen met de begeleidingsgroep Narvik, in de vele podiumcafés die Vlaanderen rijk is.

De schrijver schrijft omdat hij eet, slaapt en door de wereld stapt opnieuw en opnieuw. Omdat een bos blauw is en geklop op buizen soms muziek is.
omdat het kan en
omdat hij dan tot rust
komt.

Teksten

Olympia

Mijn duim danst over de geribbelde randen van de kleine Olympia rijstpappotjes. Energie: 297 Kilojoule. Ze staan esthetisch maar functioneel opgestapeld in de koelkast van Irma’s zuivelwinkeltje en zijn het summum van de melkverwerkte producten. Pure perfectie en vakmanschap. Dat is zeker. Ik betrap me erop dat ik eigenlijk niet met mijn vingers aan al die potjes mag staan prutsen. Niet hygiënisch. Zeker nu in tijden van Corona. Ik kijk naar Irma. Ze bespiedt me vriendelijk glimlachend met een blik van een kleine middenstander die zegt dat als je iets wil weten, je het dan maar moet vragen.Ze zegt: ‘Het is O.K., hoor. Je bent toch mijn enigste klant tegenwoordig.’‘Is dat zo?’‘Alle andere blijven in hun kot.’‘Ik kom graag bij je. Ik ben trouwens verslaafd aan al die rijstpap.’ Ze glimlacht weer. Ze kijkt naar een dikke schrift die voor haar ligt en noteert bestellingen. Waarschijnlijk weer een nieuwe lading Olympia rijstpap.‘Heb je ook nog eieren?’ vraag ik terwijl ik rond me kijk of ik er zelf nergens zie liggen.‘Jazeker. Van mijn eigen kippen. Verser kan niet.’ Ze opent een doosje en toont me zes mooie perfecte grote bruine eieren.‘Die neem ik. En nog acht rijstpapjes.’ Ik betaal en stop de gekochte waar voorzichtig in mijn draagtas. Wanneer ik weer weg wil gaan, zegt Irma: ‘Ga maar langs hier naar buiten. Dat is veiliger. Je weet nooit of er net iemand binnenkomt en dan op je botst. We moeten afstand houden. Anderhalve meter.’ Ze wijst naar de deur achter de toonbank. Ik volg haar leidende hand en knik.‘Tot ziens.’‘Altijd rechtdoor. En langs de tuin kom je weer buiten. Dan kan je daar ook mijn kippen zien.’ Ik stap verder door haar huis. Eerst langs een halletje met links en rechts stapels dozen en geschaafde blauwgrijze bakken met flessen melk. Dan kom ik in de woonkamer. De televisie staat er luid te spelen. Ik herken de felle kleuren en hectische activiteit van SpongeBob Squarepants op Nickelodeon. Links van mij zit een meisje versteend naar het scherm te kijken. Op haar schoot ligt een karton cornflakes die ze met de regelmaat van de secondenklok met haar hand uitgraaft. Om mijn weg te kunnen vervolgen, moet ik tussen haar en het tv-scherm lopen. Ik kijk haar aan.‘Hoi,’ zeg ik.‘Hey,’ zegt ze terug maar ze blijft naar de tv kijken.‘Ik ben Jim.’‘Dat weet ik.’ Ze kijkt recht in mijn ogen nu en glimlacht dezelfde glimlach als Irma. ‘Ik ben Emma.’ Ze gaat wat rechter zitten en steekt haar hand uit als begroeting. Ik wil haar ook een hand geven maar bedenk me snel.‘Ja, dat mag nu niet. Handen geven.’‘Da’s waar. Maar je mag wel voetjes geven.’ Vanuit haar lage zetel doet ze een poging om met haar blote voet mijn schoen aan te raken. Maar door een onhandig manoeuvre van haar been kruipt haar rokje wat omhoog en zie ik plots dat het meisje geen onderbroekje draagt. In een flits kijk ik tussen haar benen. Vliegensvlug draai ik mijn hoofd naar SpongeBob.‘O sorry, ik heb geen broekje aan,’ zegt ze. ‘Dat komt omdat ik een blaasontsteking heb. Ik moet om de vijf botten naar de wc.’‘Da’s niet erg. Ik bedoel. Het is niet erg dat je. Wel erg van die blaasontsteking, natuurlijk. Enfin. Ik moet maar eens verder. Fijn je te ontmoeten, Emma.’‘Dag Jim.’Ik voel me een fameuze kluns. Met een rode kop loop ik tussen de kippen door de tuin uit. En zorg er nauwkeurig voor dat ik het houten tuindeurtje goed sluit zodat er geen kip kan ontsnappen. Aan de kant zie ik een hele mooie zwarte kip plat in het gras liggen. Ze doet niks. Ze lijkt wel dood maar ze beweegt toch wel een beetje. Dus is het in orde, denk ik. Ze rust vast wat uit in de zon. Wat is het al aardig warm in april.Zo, alle Olympia rijstpappotjes zijn weer vlot soldaat gemaakt. Ik kijk op de klok en zie dat ik nog net een kwartier heb voor Irma haar winkel zal sluiten. Vlug loop ik tot bij haar. Tijdens het voorbij komen, kijk ik nog even in de tuin en zie ik de zwarte kip nog altijd op dezelfde plaats liggen. Haar oogjes zijn dicht en haar kopje hangt een beetje slap maar ik zie ze nog duidelijk ademen.‘Dag Irma, zeg, er is een kip bij u die precies serieus ziek is.’‘Ha ja, die zwarte. Ik weet het. Die komt er wel door. Ze is aan ’t ruiven.’Ik pak weer mijn stapeltje Olympia rijstpap van 69 kilocalorieën uit de koelkast. Irma haalt bakboter uit een kartonnen doos. Ik wandel met acht potjes tot bij haar aan de toonbank en beweeg traag en bedachtzaam. Bijna in slow motion let ik aandachtig op elke voetstap die ik in haar winkel zet. Tegelijk equilibreer ik met de grootste zorg de gestapelde potjes tegen mijn borstkas.‘Gij lust er wel pap van hé,’ lacht ze.‘Ze zijn ook echt heel lekker.’‘Ik verkoop alleen de beste.’‘Doe ook nog maar een fles melk.’ Irma geeft een glazen fles melk zonder opdruk of etiket die naast haar op de toonbank staat. Ik betaal en draag de fles volle melk aan haar hals in mijn linkerhand. De potjes heeft zij voor mij in een klein kartonnen doosje gestopt. Ik loop weer de winkel uit langs haar voorraadhalletje en zo naar de woonkamer.Er staat een terrarium op de tafel.‘Wat zit hier in? Toch niet een slang of zo?’‘Nee, wandelende takken.’ Emma komt dichterbij. Op blote voeten. Korte blauwe rok met waarschijnlijk niets eronder aan. Uitdagend rode top met ook waarschijnlijk niets eronder aan. Ze kauwt op een snoepje. ‘Hier zitten ze. Hier, vlak boven de rand. Kijk.’‘Eik, ja. Vies.’ Ze lacht luid.‘Ze eten alleen maar klimop en kweken als konijnen. Hieronder zitten de kleintjes.’Ik kijk en zie een zestal piepkleine frisgroene wandelende takjes. ‘Die zijn pas geboren.’‘Ze zijn schattig.’‘Ja.’ Emma kijkt naar haar terrarium en drukt haar vingers tegen het glas. Ik kijk naar haar heerlijke benen en zeg tegen mezelf dat het niet kan en niet mag. Zet haar uit je kop, stommerik, zeg ik bijna luidop. Maar ’s avonds alleen in bed, krijg ik haar niet uit mijn kop. Het is alsof ze naakt naast me ligt en ik haar warmte voel. Pas wanneer ik mezelf bevredigd heb, word ik weer rustig. Ik veeg het zaad van mijn buik, slenter naar de koelkast en zet gulzig de zware glazen één literfles melk aan mijn lippen. ‘Mama, mama, red alert! Red alert! Er zitten allemaal vliegen op de zwarte kip!’ roept Emma terwijl ze het winkeltje binnenstormt. Irma zegt niets maar wandelt rustig achter haar dochter naar de tuin. Op en rond haar zwarte kip, gisteren nog de trots van de kippenren, foerageert een zwerm zoemende vliegen. Met een felle beweging van haar hand jaagt Irma alle vliegen in een keer weg. Ze streelt het zachte verenkleed van de lijdende kip die fel vermagerd is en mommelt en reutelt door de aanraking van een zachte en warme mensenhand. De kip buigt haar kop naar de grond. De ogen dicht. De pootjes slap en bleek verrompeld.‘Het is er bijna mee gedaan,’ zegt Irma. Dan loopt ze naar het tuinhok en komt terug met een spade.‘Wat gaat ge doen?’‘De kip begraven, tiens.’‘Maar ze is nog niet dood!’Irma zucht: ‘Dat gaat toch niet lang meer duren.’ Aan de andere kant van de tuin, zet ze de spade in de grond. Na drie minuten heeft ze een kuiltje gegraven waar de kip in gelegd kan worden. Ze loopt naar de ren en raapt de doodzieke kip van de grond. ‘Kom meiske.’ Ze krijgt een krop in de keel wanneer ze de kip naast haar graf neerlegt. De kip reutelt onheilspellend. Een geluid dat je niet meteen aan pluimvee zou toeschrijven maar eerder aan een trage goederentrein die bij nacht in een eenzaam depot tot stilstand komt. Irma grijpt de spade stevig vast en met een korte krachtige stoot hakt ze in één keer de kop van de kip eraf.  Emma slaakt een korte gil. Emotieloos legt Irma het kadaver in de kuil, eerst de pluimen en daarna het kopje. Dan gooit ze het putje dicht. Emma komt naast haar moeder staan en ziet hoe het vuile zand het mooie zwarte verenkleed bij elke schep meer en meer doet verdwijnen.Het is donker in de winkel. De TL-lamp van de koelkast voor yoghurt en mijn favoriete rijstpapjes knippert aan en uit in een onregelmatig ritme. Tot mijn ontsteltenis ontdek ik enkel rijstpap van een ander merk. Mijn o zo geliefd zuivelproduct is niet te bespeuren. Dan knippert het grote licht van de winkel aan en komt Irma binnen.‘Dag Jim,’ zegt ze zacht terwijl ze achter de toonbank schuift.‘Is er geen Olympia rijstpap meer?’‘Ze hebben door de crisis problemen met de productie en de levering. Maar er is rijstpap van Soma.’‘Soma? Ge weet toch dat dat chemische brol is. Ik begrijp niet dat gij dat durft verkopen.’ Ik pak een potje Soma en kijk naar de bestanddelen. ‘Hier, het staat zelfs op de verpakking, Index Chimique 323. En ze vervallen morgen al.’‘Dat kan niet.’‘Maar het is. Hebt ge echt geen Olympia niet meer?’‘Nee, alles is uitverkocht.’‘Ja, dan moet ik niks hebben. Salut.’ Ik maak aanstalten om haar winkel te verlaten maar dan wijst ze weer met haar duim naar de deur achter haar.‘Langs hier is de uitgang. Ook al koopt ge niks,’ zegt ze kordaat. In de woonkamer zie ik Emma op handen en knieën en met haar kont omhoog naar mij gericht. In de schaduw van de rand van haar minirokje ontwaar ik de onderkant van haar schaamlipjes.‘Hier heb ik u, ventje,’ zegt ze en ze staat recht en draait zich om. Dan ziet ze mij staan. ‘Hey dag Jim. Ja, er was een wandelende tak ontsnapt. Ik heb hem gevangen.’ Trots toont ze me het spartelende beestje dat ze tussen duim en middelvinger tot vlak voor mijn neus houdt.‘Hé, anderhalve meter afstand houden. Dat moet van Marc Van Ranst.’‘Wat is er? Zijt ge kwaad?’‘Er is geen Olympia meer.’Ze lacht en trekt haar hoofd een beetje schuin.‘Weet ge? Ik heb nog juist één potje. Als ge het wilt, moogt ge het hebben. Maar ge moet er wel iets voor doen. Ik stel mijn voorwaarden.’‘Hebt ge echt nog een potje voor mij? Welke voorwaarden?’‘Ge moet het in uw blote voor mijne neus opeten. Op uw knieën zoals een kat uit haar bakske eet.’‘Geef het!’ commandeer ik. ‘Ik wil het nu!’‘Kleedt u uit,’ fluistert ze. En terwijl ik me volledig uitkleedt, loopt ze naar de koelkast in de aangrenzende keuken en komt ze trots terug met het enige potje Olympia rijstpap dat er nog is. Ze doet het folietje van het potje. Naakt en bleek ga ik voor haar op de knieën. Zij zet het potje voor mij neer en gaat in de zetel zitten. Een sadistische glimlach siert haar sproetengezicht. Het gouden potje gevuld met romige zaligheid staat als een baken tussen ons twee. Ik begin voorzichtig aan de rijstpap te likken. Het smaakt duivels. Een apotheose voor mijn smaakpupillen. Een goddelijk genot voor al mijn zintuigen. Ik kijk naar Emma en terwijl ik lik, likt zij simultaan mee. Haar tong glijdt traag over haar lippen en maakt een cirkelvormige beweging over haar mond. Haar rechterhand verdwijnt onder haar rokje.Dan voel ik opeens een warme zachte hand traag over mijn rug strelen. Het is Irma.Ze zegt met een hese stem: ‘Jim, Jim, alstublieft, neuk me. Ik heb al jaren geen man meer gehad.’Maar Emma reageert snel: ‘Nee, mama, hij is van mij. Ik heb nog nooit een man gehad.’Irma trekt me bij mijn schouder stevig naar haar toe en zegt gedecideerd: ‘Nee, Jim is nu van mij.’ Ik kom recht in haar schoot te zitten. Het potje rijstpap blijft aan mijn kin en mond kleven. Irma houdt een hand op mijn borst gedrukt.‘Hij is van mij!’ krijst Emma en ze slaat naar het gezicht van haar moeder. Irma laat mij los en grijpt de arm van haar dochter. Ze beginnen herhaaldelijk op elkaar te slaan en aan haren te trekken en te gillen. Ik lik het laatste restje pap uit het potje, zet het lege potje beleefd op de tafel, grijp mijn kleren en ontsnap naar de tuin. Daar kleed ik me vliegensvlug aan. Maar in de tuin is het onrustig. Een dozijn kippen lopen als wilde indianen op oorlogspad luid kakelend heen en weer. En wanneer ze mij zien, komen ze dreigend en met bloeddorstige ogen en vuurrode kammen op mij af. Hun rechtopstaande kammen lijken wel strijdbijlen. Ik haast me door het piepende tuindeurtje en ik loop zo hard ik kan naar huis. Nog nooit in mijn leven liep ik harder. Een Olympische prestatie. Dat is zeker.

Peter Mmm Verreth
3 1
Tip

No pussy blues

Wat unbidan we nu? Hebban olla vogala nestas hagunnan hinase hic anda thu, wat unbidan we nu? Wat unbidan we nu? Alle vogels hebben nestenbehalve jij en ik, mijn lief alle madeliefjes liggen dag en nacht in hun nest te vogelen behalve jij en ik, my dear ’s ochtends sleep ik mij uit bed jij volgt me als mijn schaduw we zeggen niks ik wacht af Oral B en Braun jij gaat op de wc zitten jij wacht af ik kijk naar je in de spiegel weergeef wat je bent ik heb de no pussy blues mijn gezicht is oneindig en jouw lichaam verdwijnt Ik blijf staan aan de wasbak met de elektrische borstel in mijn mond hoor ik nu applaus? applaus van jou? applaus voor al wat jong en schoon is?juli:Het is de eerste keer dat ik dit doe zonder coke en met kleren aan. Het gevoel is net hetzelfde. Het publiek kijkt me met wijd opengesperde ogen aan. En ik heb het idee dat ik het allemaal aankan. Die coke heb ik dus niet echt meer nodig. Ik heb niks nodig. Geen koffie, geen sigaretten, geen alcohol, geen drugs, geen pijnstillers, geen voorbehoedsmiddelen, geen krant vol met ellendige berichtgeving en spelfouten. Enkel genegenheid, liefde en seks. Dat geeft mij een overwinnaarsgevoel. Complete, uitstekende en onvoorwaardelijke seks. Topsport met andere woorden. Tenminste toch als je de juiste techniek hanteert. En die heb ik. De juiste techniek. Ik ben een expert ter zake. Ik ben bovendien ook mountainbiker. En zonder goede techniek maak je bij het mountainbiken flinke smakken en valpartijen. Dat geeft mij nu eens een kick. In 2001 en in 2010 brak ik mijn linkerelleboog, in 2012 mijn rechterenkel en in 2014 brak ik nog maar eens mijn rechterelleboog en was mijn fietsketting van het kamwiel gesukkeld. Maar binnen de 10 seconden lag die ketting er weer op. Wat een techniek. oktober: Het liefst wil ik een Mexicaanse schoonheid met zachte zwarte donshaartjes op haar onderrug en een Che Guevara tattoe op haar schouderblad, die mij met een beetje amandelolie in haar ene hand aftrekt en met haar andere hand mijn scrotum, mijn testikels, mijn anus en mijn perineum stimuleert en op het einde met enkel wat juiste strelingen van haar duim over mijn eikel me laat klaarkomen dat het snot uit mijn neus vliegt en ik even voor tien, twintig seconden doof word en die mij dan ook Caribische lekkernijen voorschotelt, vettige tamales met cheladas en een heerlijke horchada zodat ik in negen en een halve week van negenenzestig naar zesennegentig kilo ga. Of misschien zoek ik wel een slanke Filipijnse met een bril en parelwitte tanden die ik dan met een stevig blauw hennepkoord van 10mm vakkundig vastbindt om haar vervolgens traag uit te kleden en anaal te penetreren, eerst uiterst voorzichtig maar dan toch hard en stevig tot ze huilt van de pijn en dan troost ik haar met zachte strelingen en eten we samen een lekkere hete misosoep waar ik mijn tong aan verbrand en vaak droom ik ook van een Italiaanse schone. Haar naam is Maria. Ze heeft weelderig golvend lang donkerbruin haar en tussen haar warme borsten bengelt een gouden kruisje en ze geurt altijd naar verse oregano en elke middag neuk ik haar te pletter op de grote houten keukentafel tussen de groene selder en de preistengels terwijl ze het wees gegroet Maria vol van genade prevelt en kreunt. In ieder geval zoek ik een vrouw waar een vrolijke hoek van af is en die ook met mij gewoon gezellig wil knuffelen of samen in een groot zalig warm bad wil gaan en die vooral van het leven wil genieten zonder schaamte, zonder schande en zonder schroom. december: Ik betrap haar. Niet op masturberen in de douche of in bed met een andere minnaar. Nee, ik betrap haar met haar laptop. Ze zit op de website van Versace. Gianni Versace SPA, Italia. Als een jachthond zit ze gehurkt en naakt in de witlederen zetel in het salon en bestelt ze spullen op de webshop. ‘Ik wil me aankleden,’ lacht ze.'Met van die dure kleren?’‘Ja, voor mijn Nieuwjaar. Krijg ik ze van jou?’Ik kijk naar haar gebruinde lijf. Haar buikje een beetje opgeplooid door haar houding met gekrulde rug over de laptop en haar ruggengraat als door Gaudi ontworpen. Wat is ze mooi.‘Ik wil geen kleren voor je kopen. Ik wil dat je bloot bent. Heel de tijd.’ Ze reageert er niet op en tokkelt driftig op de witte knopjes van het toetsenbord. Wanneer ik naar de keuken loop, hoor ik dat ze haar laptop dichtklapt.‘Is de bestelling geplaatst?’ roep ik.‘Nee. Ik vind niks naar mijn goesting.’ Ze laat haar laptop in de zetel achter en komt naar mij. Geruisloos. Ze gaat achter me staan terwijl ik oud brood op schimmel controleer. Ineens grijpt ze mijn penis en hijgt: ‘Dat is wel mijn goesting.’ Ik draai me om en omhels haar. Ik heb een snee hard oud brood in mijn hand en kras er zacht mee over haar rug. Ik voel nog maar eens hoe klein en fijn ze is. Niet eens vijfenveertig kilogram. Ik pak haar op en zet haar neer op de grote keukentafel. Ze gaat op haar rug liggen en schuift met de buitenkant van haar handen een karton melk en enkele glazen aan de kant. Ik zie dat mooie, jonge lijf dat naar mijn strelingen verlangt als een kattin naar zonlicht in de tuin. Mijn hand gaat tussen haar dijen.‘Er is nog wat boter in de koelkast,’ sist ze.‘Straks.’‘Nee. Ik bedoel. Spelen we nog eens Tango in Paris?’‘Je bent zot.’‘Please?’‘Schat, daar hebben we geen tijd voor nu.’ Ik heb het haar allemaal geleerd. De beroemdste seksscenes uit de wereld van de cinema. We hebben ze allemaal nagespeeld. Marlon Brando met de boter in de kont van Maria Schneider in Last tango, de melk over het geile lijf van Emmanuelle Seigner in Bitter Moon en natuurlijk ook alles uit Ai no corrida, Trente-sept virgule deux degrés le matin, Turks fruit, Emanuelle. Maar boven alles moet ik van mezelf houden.ik zie een meisje in het publiek.ik loop naar haar en roep en vraag of ze met me wil uitgaan vanavondmaar ze zegt dat ze dat niet wil.Ik ga niet graag naar buiten. Met een uitroepteken erachter. Text ze me nog na. Ze leest Eliott.Ze leest Yeats.Ik lees Hemingway. En ze zegt nee, nee, nee. maart: Ik blijf zo lang mogelijk wakker en wacht tot ze beweegt.Het is koud in bed. Ze begint mijn buik te strelen. Het is allemaal nu een beetje onverwacht. Misschien komt het door al die suggesties die ik de laatste tijd heb laten vallen. Ik had een idee voor een nieuwe app waarmee de gebruiker het percentage kon checken in welke mate hij of zij kans had op seks met zijn of haar partner. Een beetje zoals een weerapp die vertelt hoeveel percent kans er is op neerslag of vorst of zonneschijn. En dan fluisterde ik regelmatig een licht stijgend percentage in haar oor na een kus of een streling. Ze peutert in mijn navel. Haar vingertoppen trippelen tergend traag verder naar beneden. Ze plaagt me en streelt met haar linkerhand over mijn pyamabroek. Over mijn penis die al hard is en over mijn ballen. Ze masseert en kneedt. Ik trek vlug mijn broek uit en nestel me in haar schoot. Ze begint me af te trekken met haar linkerhand. Traag en een beetje stug. Onhandig. Ze knijpt afwisselend in mijn ballen en trekt mij af. Allemaal met haar linkerhand. Dat is toch haar mindere hand. Waar is die rechterhand? Die licht vast onder haar hoofd als een nestje waarin haar wang rust. Ze heeft zeker heel de tijd haar ogen gesloten. En fantaseert dan over Leonardo DiCaprio. Voor mijn part Leonardo da Vinci. Van het continue balkneden, krijg ik pijn in mijn onderbuik. Ik heb haar al zo vaak verteld dat ik dat niet lekker vind. Ik verleg me een beetje. Ze trekt me steviger af tot ik plots voel dat ik ga klaarkomen. Mijn ademhaling wordt hoorbaar. Ik kreun steeds luider. Ze snokt nog harder. En dan kom ik klaar. Mijn zaad kleeft tegen de lakens. Ik zou haar misschien ook nog moeten laten genieten. Ze zegt dat ze dat niet wil. Ik geef haar een kusje maar ze lijkt al te slapen met haar Leonardo. mei: Ik koop haar duizend duiven en doe duizend jaar haar afwas drie keer per dag.Ik noem haar honing, ik noem haar liefde, ik noem haar trut, ik noem haar schattig wasbeertje, pikachu, Maya de bij, lynx, pistachenootje, Angela Merckel. Ik noem haar mijn vettig poepenolleke.maar ze zegt dat ze dat niet wil.Dammit! Ik stuur haar elk type bloem die ik maar vind in alle bloemenwinkels in de stad en speel mondharmonica voor haar uur na uur na uur aan haar balkon. Ik ga zelfs wandelen met die stinkende rothond van haar en ik raap zijn dampende kak op van de straat met de blote vingers. Laisse moi devenir l’ombre de ton ombre, l’ombre de ta main, l’ombre de ton chien, zing ik dan.Maar ze zegt dat ze dat niet wil. Ik schrijf een gedicht met honderd regels die stralen en glijden als watervallende regenbogen. Ik wandel met haar op blote voeten over het zachtste mos tussen de donkerrode sequoia’s van het reigersbos.Maar ze zegt dat ze dat niet wil. Ze kiest voor een ander spoor.Ze drinkt een liter Cognac.Ik drink tien liter Dragonwell Xi Hu Long Jing thee en moet daarna zo heel lang en traag gaan pissen dat de wc bijna overloopt.En dan lacht ze me uit en zegt: ‘Hehe, Ik wil het toch niet.’Allez, kom aan! Ik voel me zoals Marcel Marceau of het mannetje van La Linea zich zou voelen wanneer ze zegt dat ze het toch nooit wil. Ik heb de no pussy blues I got the no pussy blues I got the no pussy blues I got the no pussy blues Damn! I GOT THE NO PUSSY BLUES

Peter Mmm Verreth
127 2

Opleiding

Speeddate op de Boekenbeurs met o.a. Peter Holvoet-Hanssen en Christophe Vekeman, Antwerpen, november 2016
SchrijversAcademie proza, Berchem, 2016 - 2018
Copywriter Syntra AB 2012
MasterClass Speech met Maja Jantar 2018

Publicaties

ingenting

Prijzen

ingenting också