Ik wil huilen. Tranen met tuiten en niets anders dan dat.
Ik voel me een klein bang muisje dat vertrappeld lijkt te worden door olifanten Overweldiging, Angst en Onzekerheid. De stevige slurf van olifant Onzekerheid zit verstrengeld om mijn keel en knijpt ze toe, ik krijg geen lucht meer. Olifant Angst lijkt groter te worden, zo groot dat ik nergens nog een plaatsje vind waar ik naartoe kan vluchten om zijn dreigende poten te ontvluchten.
De pindanoten die ik in het rond strooi, met als doel hen uit mijn buurt te houden, zijn zo klein, minuscuul zelfs dat de olifanten ze niet eens opmerken. Ik kan niet opboksen tegen hun bruut geweld, hun kracht, hun machtspositie.
Het hoekje waar ik me probeer schuil te houden wordt steeds kleiner en kleiner. Er is niets of niemand die me kan helpen. Alleen ik, het kleine bange muisje kan de olifanten terugdringen. Alleen ik ben degene die ervoor moet zorgen dat de pindanoten zo groot worden dat de dreiging van de gigantische olifantenpoten op een verre afstand blijft.
Mijn hoofd tolt, gedachten niet meer te temmen. Mijn pinda’s zijn nog niet groot genoeg. Opnieuw groeien olifanten Angst en Onzekerheid. Olifant Overweldiging stampt dreigend zijn poot op de grond. Alles davert.
Ik laat mijn tranen de vrije loop.