“Sommige mensen zijn paardenbloemen,” zeg ik.
Mijn man kijkt op van zijn krant.
Er zouden drie soorten mensen zijn, vertel ik hem.
Nu mijn betoog hem niet lijkt te vervelen,
zet ik het gedreven verder.
Dat we mensen in vakjes mogen stoppen.
In bloempotten zelfs.
Voor elke soort een eigen bloem.
Natuurliefhebber als hij is,
heb ik nu zijn volle aandacht.
Je mag ze nog maaien of vertrappelen,
ze duiken elders wel weer op.
Wie wil nu geen paardenbloem zijn.
Al vind je ze niet gauw in een vaas.
Of het merendeel een roos is dan?
Dat hij de wereld vol rozen ziet,
verraadt zijn optimisme.
Ik vertel hem dat de meesten tulp zijn.
En al laten ze zich schikken,
ze buigen enkel naar de zon.
Die hen laat verschijnen.
In steeds weer nieuwe kleuren.
Hij houdt dan wel van tulpen,
toch meer van orchidee.
Die wortel schiet in potgrond.
Liever niet verwelkt.
Mooie soorten, besluit hij.
Bloemen van mensen
die bloemen zijn.