Dokter Schilferziel, met die spinnenwebben in je operatiekamer.
Dokter Schilferziel, met je schilmachine, wreed geduld, schone collectie van weke schimmels.
Dokter Schilferziel, ik heb nu al die afspraken gemaakt.
Met het lijden uit een oude tijd, met een oorlogsgeest die mij wil tonen hoe het domme collectief kan culmineren in die waanzin rondom mij.
Ik moet ook nog, zo heeft u aanbevolen, spreken tot sterren in de lucht. Ik wil het echt aanhoren waarom zij die vlucht ooit namen, weg van onze opschudding.
Het zijn allicht die paddestoelen rond de eilen in het Niemendal. Zij kropen uit de onderwereld langs tentakels zwart als droevig roet.
Het stopt intussen niet. Zure regen is een flauw begrip voor het arsenicum dat stoffen kleurt voor lijken die zo moeilijk die zo lastig stierven.
Intussen heb ik al geoefend, dokter Schilferziel.
Intussen heb ik geprobeerd, die loutering te proeven. Doch, ik kon, ik mocht niet dichter naderen.
Mijn badkuip werd een geiser, kokend heet. De zon werd wreed toen ik aan die stralen trok.
Hegesias hij bleef maar prevelen, alle doelen te versnijden.
Een solipsistische kabouter las mij voor uit sprookjes waarin ik alles rondom mij op een te slimme dag verzonnen had.
Later, dokter Schilferziel, dan kom ik nog eens langs. De wortelen die groeien in mijn achtertuin ze hebben, denk ik, psoriasis.
De zonnebloemen zijn dit jaar zó neerslachtig dat zij alle schijn van bovenaf beschouwen als verkleurde lust.
Ikzelf, dokter Schilferziel, ik voel het. Ik brokkel langzaam af gelijk de bergen doe op donderdag.
Ik red me wel. Het moet. Mijn hart is dwaas. Mijn geest plant nog ballonvaarten. Over heuvelruggen. Die beweren. Dat het dak van deze wereld. Alles tegenhoudt.
uit de reeks 'Duim voor Dimitri'