Ik denk dat we wel een feestje hebben gebouwd, maar mijn geheugen tekent vegen. Twintig worden, geen idee hoe dat toen heeft gevoeld. Op zaterdag nam mijn buurvrouw me mee naar de dancings, daar kwamen matrozen naar de meisjes kijken, met de meisjes dansen. Later klommen de mannen op het schip, in kajuiten, in de jonge lichamen met hun lust.
Nooit liet ik me leiden naar de boten, ik werd verliefd op John.
Hij had zich volgespoten, ik dronk de glazen leeg. Na de dans waren wij warm van tegen elkaar aangedrukt te wiegen met onze heupen, ik draaide rondjes als een poppetje aan zijn hoge hand. Hij nam me mee naar een hotel, bevelen verlieten zijn mond. Alle muziek verdween uit mijn hoofd, mijn granieten kruis kon geen kant op, kraste als een snaar op glas.
beeld: Ossip Zadkine