Ik ben dat altijd geweest.
Dat konijn met handen gelijk bokshandschoenen.
Tegen alle verwachtingen in woon ik op de eerste etage.
Er is een terras met glijbaan. Er groeit gras in de living.
Ik kan hier altijg weg en toch ook weer niet.
Er wordt gekeken. Vanop de vuurtoren. Men controleert. Men superviseert.
Op de radio wordt het steeds herhaalt. De veerdiensten zijn afgelast, het is een mediocre worteljaar en pokeren, het mag op even dagen.
Intussen moet er wel geleefd worden want de tijd pleegt zelden zelfmoord.
Noem dit een geheime leuze en door de gang lopen opnieuw die tweevoeters.
Geurdetectie. Maximale kleefbaarheid van het linoleum.
Het zal wel wegebben. Het mag vergaan. De nacht brengt straks soelaas.
Knagen zal de toekomst toch niet aan het vale perspectief.
Het continent drijft langzaam voort richting de noorderzon.
Een doosje van twaalf. Zoals gewoonlijk. Dank u, kip. Ik eet ze graag.
uit de reeks 'Metamorfine'