We zijn een bundel buizen met gaten.
Dat is op zich niet erg.
Een buis zonder gat is gewoon een stok.
Als ik maar niet in de knoop lig,
ergens diep,
waar ik het niet merk.
Soms groeit zo’n gat
tot het groter is dan de buis zelf.
Je kan er bijna in wonen.
Tenminste, als je durft.
Een loodgieter weet wel raad.
Tenzij die bang is voor lekken.
Of voor mensen.
Een kaasboer laat de gaten zitten.
Die vertrouwt tijd en zuursel.
Het mag stinken.
Het mag brokkelen.
Als het maar karakter krijgt.
Emmentaler
word je niet op één dag.
Nu nog uitzoeken
welke gaten blijven
en welke ik bedachtzaam sluit.
Ik wil nu ook niet té doorzichtig zijn.