De oude piano

TL-buis in de gang zoemt als een stervende wesp.
Het behang bladdert in de hoeken,
alles in deze flat ruikt naar oud vet en oud zeer
Ik lig op de versleten bank en kijk naar het plafond.
De zwaartekracht weegt vandaag honderd kilo extra.

Dan hoor ik het door de dunne muren.
De buurman van 3 hoog.
Hij oefent al maanden op die oude, valse piano.
Elke dag dezelfde fouten, dezelfde haperende akkoorden.
Het is irritant. Het is pijnlijk.

Maar vandaag is het anders.
Hij raakt de toetsen zachter.
De melodie is melancholisch, struikelend,
alsof hij met zijn dikke, eeltige vingers
zoekt naar iets wat hij kwijt is.
Het is niet perfect. Maar het klopt.

Ik ga rechtop zitten.
De muziek kruipt door de kieren van de deur,
langs de vuile vaat en de stapels oude boeken.
Het raakt me ergens achter mijn ribben,
waar het al een tijdje veel te koud was.

Het is het besef dat er achter al dat beton,
achter al die grauwe, vermoeide gezichten in de trein,
een breekbare, koppige hoop zit.
We trappen elkaar de tent uit, 
de wereld is een slachthuis,
maar die idioot blijft spelen.

Ik sta op.
Mijn rug kraakt.
Ik loop naar het raam, gooi het open 
en laat de tocht binnen.
Als hij blijft spelen in die teringzooi,
dan kan ik ook wel overeind.