O waar ben ik toch? Waarom is mijn ziel gehuld in de mist van intens verdriet? Vanwaar komt deze bries die mij tot wanhoop brengt? O waar zijt gij mijn liefste, ja gij, die mijn licht vasthoudt, mijn liefde omdat ik het zelf niet kan. In de vallei van tranen loop ik rond zonder een doel, omdat ik niet weet hoe ik u kan dragen, hoe ik u kan strelen? O, wat klinken deze woorden wazig als de regen die maar geen bodem vindt omdat het leven zou kunnen geven. Ik begrijp niet langer, hoe kan ik de liefde dragen, die ik zo mooi ervaar, hoe kan ik mezelf begrijpen als ik niet weet waarom de vallei van tranen mijn ziel gevangen houdt? Welke veldslag moet ik nog leveren om mij te bewijzen van de intense liefde die ik bezit voor u, want dat zijt gij mijn liefste, intens, vurig, moordend en niet te onderschatten, maar als mens overstijg ik het waardeloze gevoel van wat mensen liefde noemen, want daar in de vallei van mijn tranen staat zij haaks op wat mensen bedoelen, goddelijk is zij, o ja, hemels ondergedompeld in de adem die mijn ziel voortbrengt op de melodie die het universum me telkens schenkt. Want kijk, mijn liefste, u leg ik in mijn gedachten, in de kamers van mijn hart, die niemand kent, die niemand begrijpt, want ik kan u anders niet dragen, het universum zou ondergedompeld worden door mijn tranen, want hoe haastig ik ook probeer, ik geraak er niet uit van hoe ik die liefde moet formuleren.