O gij tedere liefde, die ik draag in de diepte van mijn ziel, hoe vaak zal ik nog betovert worden door de vloek die mij gevangen houd, omdat mijn liefde voor u bijna ondraaglijk is geworden? O uw vloek die gij uitstrooit in mijn ziel, is tegelijkertijd het kostbaarste geschenk die ik met me meedraag. Ja, ik geef toe, uw vloek, omdat ik u liefheb, verleid me, doet me buigen, doet me zweten, maar al te vaak kan ik haar niet dragen. Moordend zijt gij, omdat gij het licht in mij telkens aansteekt, maar ook dooft, want wat ben ik zonder de tedere warmte van uw liefde die mij streelt, maar hoe kan ik u dragen als gij soms als een vloek over mijn waters zweeft? Ik zou willen huilen, met mijn handen voor mijn gezicht, gevallen in een ravijn, waar ik maar niet uitgeraak, roep ik tot de melodie die mij intens verliefd maakt op u. Gij tedere schoonheid van de parel die ik draag, hoe kunnen uw naakte borsten mij dan nog bekoren als ik uw ziel zo diep draag in mijn innerlijke wereld? Welke kracht uw vloek ook brengt, ik zal ze dragen want ze herinnert mij aan de dans die ik zo graag breng, hunkerend ben ik naar de adem van u die mij bekoort, o ja lieve schat, laat dan de toren van het licht het vuur aansteken waarin ik beveel dat de woeste oceaan in mij de diepte zal blootleggen van de machtige koning die ik ben, zodat de oever kan ontstaan waar wij samen te baden gaan, zo intens draag ik u.
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.