Zesde studiejaar. Jongens, allemaal.
Op zoek naar niks
toch verplicht op schoolbezoek
om onze toekomst te verzekeren.
We zouden een deur dichttrekken
het leven instappen.
De juni zomerzon warmde huid en hart.
Bij de opleiding zeefdruk
stond een jongensachtig meisje.
kleine staart van stijl zwart haar.
T-shirt: wit met opgestroopte mouwtjes.
Oogschaduw, dat wel.
Ze bediende de machine met stijl en gratie.
Daarbij straalde ze niet de verplichte vrolijkheid of trots uit
die,
van hogerhand,
verwacht wordt op zo’n dag.
Ze legde, quasi ongeïnteresseerd, uit hoe een zeefdruk werkt.
Stil speelde de radio ‘rythm is a dancer’ van SNAP.
Kleine wiegjes met haar heup.
Hoe ze sprak en keek en wat ze zei:
ze nam ons serieus. Dat voelde ik.
Daarom was ik verliefd.
Hor’s d’ouevre van het echte leven.
Ik heb haar nooit meer teruggezien
en ben nooit aan het hoofdgerecht begonnen.