Nergens iets te bespeuren op het kale oppervlak.
De wind waait als een zeis over het veld en vind niets.
Niemand komt hier omdat er niets is te zien.
Alleen de poëet komt om de stilte te ervaren.
De poëet en de leegte. Een blad zonder inkt.
Ogen op oneindig. De wind die hen vergezeld.
Was er maar iets, een teken dat er hoop is.
Maar de kilte omringd hen als mist binnenkomt.
Melancholie stuurt het schip zonder kapitein.
Gedachten als spookschepen gaan voorbij
Niemand die de geesten merkt.
Waarom zou de zon komen?
Om welke reden zou één woord beter zijn dan niets?
Rillingen glijden over het oppervlak.
Fouten werden gemaakt. Eenmaal het begint vallen vlekken overal.
Sommige plekken zijn doordrenkt. Van tranen of inkt.
Van zweet van de zon die doorbreekt.
Sta op. Doe iets. Breek de spreuk. Lente is hier.
Breng mij één bloem.