De weegschaal klopt niet.
Ze is van slag.
Daar is niet meer voor nodig
dan een getal.
Ze probeert het te begrijpen —
gaat op haar stappen terug,
als zoekt ze
een verloren sleutel.
Misschien
gebakken lucht gegeten,
haar ego opgeblazen,
te zware kost gelezen.
Het cijfer tikt onverbiddelijk aan.
Ze wil licht zijn,
maar legt gewicht in de schaal —
een poging
mee te tellen.
Kon ze het maar aftrekken:
het gewicht van haar taken,
de zwaarte van de dagen.
Haar stem gewichtsloos,
haar woorden gewichtig.
De weegschaal te slim af.
Voortaan
een licht
zwaargewicht.