Het eiland heeft beslist.
Alle veerdiensten zijn afgelast.
De moed hij broedt op lamme keien en de kleuren liggen vast.
Niets kan nog terug. Er is geen route meer van grauw naar blauw.
Er is hier wel dat heldendom voor oude dagen. Ook een wortelveld allicht.
De wegels willen echter niet bestaan. Men kan nooit meer van mist naar dauw.
Wie leidt straks de uren naar zonsondergang?
Alle golven blijven bang. Zij voelen zich geteld.
Het oog is van de storm. De pannen van de hoop zij zetten zich al schrap.
Nochtans. Er woont hier een konijn dat stilte heet, ergens in een duin.
Gisteren ligt schoon begraven. Weet soms iemand waar?
Het wortelveld misschien. Het zag alles gebeuren.
Onschuld die van paarse plekken droomde, rende gillend rond.
De pier lokt nu geen schepen meer. De vuurtoren wordt straks verkocht.
Rood zal ik nooit worden. Waarom spreekt de zon tot mij?
Springtij is op komst. Onzeker nog, gelijk dat klein konijn.
Een kangoeroe leeft in zijn kop!
Ik zeg het u. Alles is hier zo.
Niets dobbert nog weg.
De waarheid moet dit ondergaan.
Het eiland heeft beslist.
uit de reeks 'Metamorfine'