“Could you take a picture of me and tower, please”, vroeg een Asian girl plots wat voorzichtig bij mijn bezoek aan Pisa. Ze koos mij uit een dozijn omstaanders ondanks mijn baard en ruige haartooi, en later besefte ik dat ze gezien had hoe ik mijn Nikon hanteerde voor een landscape skyline. Ik draaide haar Canon naar portrait om op haar én de scheve duomo in te zoomen en ze lachte spleetogend terug. “Great pic, thanks” zei ze nog, reikhalzend naar de volgende toeristische tussenstop.
Later bedacht ik dat het ook wel een nuttig beeld voor mijn reportage was geweest, een kleurige voorgrondfiguur op een scheve horizon. Hoe beeld je nog het toeristische leven aan de Arno uit ? Maar best niet met een Japans accent, of wel ?
De lezers van mijn reisverhalen denken dan meestal dat het een leuk leventje moet zijn om originele en prospectieve teksten te bedenken en er beelden bij te verzinnen om hen voor een volgende trip warm te maken. De werkelijkheid is dat je de meeste tijd spendeert aan je eenzaam in het zweet te denken om met minimaal tijdsgebruik de deadline te halen. Voor een magazine over kunst ligt de lat bovendien vrij hoog. Hoger scoren in Google door het toevoegen van hippe zoektermen en neo-vintage foto’s van Firenze, de andere veelgeprezen locatie van Toscane waar de beroemde torso’s van de hand van Michelangelo en andere Donatello’s verzameld staan. Verstandig anders uit de hoek komen is ook geen makkie.
Dezelfde dag reisde ik mét (huur)fiat van mijn opdrachtgever, sudore della faccia – of in ’t zweet des aanschijns, naar de metropolitane. Even later richtte ik mijn focus op de marmeren Nettuno van de fontein op de Piazza della Signoria en wat vulde tot mijn verwondering de naakte voorgrond van de take, harmoniërend met de oker-en-siennagetinte gevels bovendien ? Signorina Aiko Suki en metgezellen in Sudoku-opstelling. Meteen mijn exclusieve coverfoto met breedbeeldsmile in extenso ! En mijn gedachten in estasi. Niemand kan negen giaponnese zo natuurlijk spontaan-op-een-rijtje-lachend inblikken tussen de blote ragazzi van Ammanati, want eigenlijk dachten ze enkel aan de selfies die ze daarna niet zelf dienden te schieten. One pleasure is worth the other. Missie volbracht, en op naar de volgende...