Lezen

the eternal snowy landscape

De nobelprijs filatelie

De nobelprijs filatelie gaat dan toch naar de rode man. Die hier. De eigenaar van deze ene postzegel. Het is een koning zonder kop. Een drukfout moet u weten. Omdat een vlieg de drukpers ingevlogen was. Wat voorafging is evenzeer belangrijk. Zo acht de zevenkoppige jury. Dat alles geschiedde onder éên hemellichaam. Lang geleden. Er was eens. Er moest iets komen. Er zou veel bestaan. Doch en men ziet het al, aan dat rood. De tomaten hebben het begrepen. De beste tijden zijn voorbij. Proef maar aan die herfstrimpels. Alles probeert weg te kwijnen. Niets lukt nog. Ik heb verdraaid lang geprobeerd. De platgereden kikvors weer wat leven in te blazen. Ik zocht zowaar des konings hoofd. Er werd eens. Er moest een toekomst zijn. Er zouden schone bekers en trofeeën zijn voor kleine kampioenen. Zie nu. De eigenaar van deze ene postzegel. Het bloed wil maar niet stollen. Hij was nochtans alles in zijn achterhuis. Verwachtingsvol. De koning van vele beloftes. Brieven oud en nieuw. Zij zouden samenspannen. Zij gingen boodschappen verspreiden die geen ziel nog onverschillig zouden laten. Doch en men hoort ze al, overal. Vuile slogans. Oproepen tot oproer. Kreten uit de onderbuik. Terwijl ooit. Altijd in datzelfde achterhuis de koning elk ver land verkende, fouten onderzocht en ze hun waarde gaf. Echter. Wat voorafging. Zo besliste het monster. Dat was een draak van een illusie. Het lot sloeg thans toe. De jury heeft zijn kop er af gebeten. Zomaar. Omdat een vlieg de drukpers ingevlogen was. Aan u. Aan het publiek. Ik vraag om een applaus! De nobelprijs filatelie gaat uiteindelijk naar deze rode man. Geef hem zijn prijzen! Vier kilogram tomaten. Één nog proper hemellichaam. Twee emblemen. Drie bokalen vol met embryo's van vroeggestorven hoop. Doch en men ziet het, aan dat rood. Het sijpelt doelloos voort, over de rand van deze zilveren beker. Desalniettemin. Wij heffen het glas en de jury knikt met zeven koppen. Geef hem zijn medaille! Want zie hem daar. Dapper blijven staan. Die koning zonder kop. uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt

0 0

always a war somewhere stop that nonsense

Koen Vlerick

8 0

Op de helling staan

Bij opmaak van deze tekst sta ik beter niet op een helling; mijn woorden lopen het risico afgeschaft te worden. Onze reisplannen dreigden in het water te vallen maar konden toch doorgaan. Misschien gaat jouw reis richting Oostenrijk of twijfel je nog? Twijfels staan op voeten, niet op hoeven, dat leer ik tijdens de almwandelingen. Tijdens onze urenlange bergtochten over de weiden zie ik geen wankele koeien. Ze staan zelfzeker het gras kort te houden precies zoals kappers doen met de sprieten op ons hoofd. Tijdens de lunch in een prachtig dal observeer ik een hele tijd de vele grazers. Ik wil weten waaraan ze hun zelfzekerheid ontlenen; zijn enkel de hoeven verantwoordelijk voor hun stabiliteit? Mijn wankele passen richting lagergelegen gebied indachtig, zoek ik naar een verklaring. Ik zie een koe over boomwortels stappen om het groenste gras te kunnen bereiken, ze lijkt daarbij zelfs menselijk. Wil ik echt mijn voeten inruilen voor hoeven om nooit meer wankel te staan, om zelfs op een schuin vlak alle standvastigheid te kunnen behouden? Langdurige afdalingen bijten nijdig in mijn kuiten, tijdens de klim houd ik me dankbaar vast aan wortelstelsels, en wat is de beloning groot! Het lukt me bijna om een wolk aan te raken! Ik bedenk dat gelijk welk evenwicht mijn kijkervaring niet kan bieden aan stabiele koeien. Zelfs al ligt dat evenwicht aan het zwaartepunt van de beesten, zij kunnen met hun buiken niet genieten van de anatomie van het schilderachtige meer genaamd Wolfgangsee. Geen grashalm op mijn hoofd dat eraan denkt om vetter te worden in functie van mijn vastigheid. Ik zou de poëzie van het landschap mislopen. Onze reis naar het mooie Oostenrijk heeft even op de helling gestaan, maar mijn beide voeten hebben ervoor gezorgd dat de almwandelingen onvergetelijk zijn geworden.

Ingrid Strobbe

6 0

Greece

Door de wind heen hoor ik de krekels zingen.

Elle Hart

13 0

don't let go of us

Koen Vlerick

14 0

Fair weekend in De Pinte the flower municipality near Ghent

Koen Vlerick

12 0

Zero zeerovers

Sneeuwkettingen zijn niet langer verplicht om mij te berijden. Zo had de prinses gesproken en alle kabouters in het frietkot moesten lachen. Intussen zijn wij verder geraakt, onderweg naar de kust. Zero zeerovers voor Zeebrugge en bij eb kunnen wij ons iets verder distantiëren van die viezigheden. Containerkranen. Windmolens. De pier van Blankenberge. Wij zullen dat moeten verdragen, ginds in de verte. Werp nog een stok naar mij, wil de branding en mijn hondje is niet te houden. Wat zich van mij verwijdert, mijn vertrouweling brengt het steeds terug. Een surfer hangt iets verder aan een spandoek. Een kite. Zo zou hij mij corrigeren. Wat de wind met ons kan verrichten. Het is bijzonder. Wat een spons met het verleden kan doen. Weinig. Al die tijd waren de kabouters in de duinen gebleven. Zij wilden konijnen worden. Holen graven. Zich veilig voelen voor het grote. En de prinses. Zij zat daar nog. In dat frietkot. Aan tafeltje. Samen met die glasblazer. Zij aten niet. Hij zou een tombe voor haar blazen, iedereen verbazen. Want hoe krijgt men dromen in gesmolten zand. Hoe kust men een kwal. Hoe slikt men zout. Hoe vertel je aan een hond, welk gevoelens in schelpen schuilen. uit de reeks 'Alfred Frietkabouter'

Bernd Vanderbilt

2 0

Dankzij de geit, dank zei de tijd

ik heb geen tijd, geen reisplannen ik heb geen braadpannen die in een kast liggen te hunkeren naar vlees er is die bunker op de hoek van deze straat waarin een oorlog zich verschuilt dapper onkruid groeit op het beton zover ik weet, zo ver mijn oog kan zien achter de horizon ligt er geen zuiver continent waar men de ziel verwent men niet meer huilt in de brochure van corendon heeft iemand de zon te vrolijk ingekleurd proberen prenten prijzen mensen te verleiden het is een paarse koe die zich straks slachten laat in zwitersland verafgelegen bergen zullen dat verbergen onnozelaar, wie schrijft zoiets, geen kat zal willen vallen waar dit puntje staat wat rest is altijd overschot een kogelhuls die ledigheid aanvaardt zich zelden zorgen baart over het nut proef nog eens, gij monstertong van onschuld en de dagen zonder ondergang toekomst koestert nochtans hoop zover ik weet, zo ver de echo reikt achter die heuvelrug luistert het dal waar niemand rust omdat een kind met krijt een fenix zonder oren heeft getekend ook de muren willen niet vertellen hoeveel vellen slangen daar verloren proef nog eens, gij monstertong want het verleden bloedt nu toch en uit zijn anus druipt machteloos bruin het is een michelinster die de nacht verlicht zacht zijn de matrassen voor soldaten zomersolden maken echt geen onderscheid binnenkort slaapt alles toch omdat niemand lang zal volhouden het is een geit die tijdig door de kabels bijt en de verbinding schoon verbreekt het is voorbij uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt

7 0

knock knock knock

Koen Vlerick

10 0

De slang met de tumor

Ik was op de een of andere manier enorm ontroerd en verrast toen ik het nieuws voorbij zag komen dat een slang van dertig jaar succesvol behandeld was met chemotherapie vanwege een tumor in zijn kaak. Een slang! Een dier dat symbool staat voor het kwaad en de verleiding in de westerse religieuze wereld, maar ook voor transformatie en wedergeboorte voor geneeskunde en heling zoals de esculaap. Als ik het goed begrepen heb is het de eerste keer in de geschiedenis dat een slang op deze manier is behandeld. Ik ben bang voor slangen. Doodeng, vind ik ze. Het komt door die onverwachte bewegingen en dat flitsende tongetje uit die bek. Ik heb een keer toen ik op reis was in Sri Lanka een enorme slang om mijn nek gehad. Het is lang geleden, maar ik kan mij nog goed herinneren hoe koud de slang aanvoelde. De mensen om mij heen kwamen niet meer bij van het lachen. Ik heb de foto nog. Je ziet overduidelijk dat ik enorm aan het griezelen ben, maar tegelijkertijd ook enorm gefascineerd ben. Ja, dat kan. Symbolisch toch? Ik ga dit cursiefje heel abrupt afsluiten omdat dat ik hoop dat iedere lezer zo zijn eigen gedachten heeft bij dit bijzondere verhaal over de slang met de tumor.

Elle Hart

9 0

Week geruis

Is dit alles? Zeven regendruppels en een donderslag of twee. Ricky. Hij is echt niet bang. Niet van bliksem, niet van sluwe slangen. Evenmin van parabolen, exponentiële groei of puur natuurgeweld. Wat telt is nu. Mijn laatste lef voor de berusting. Deze ademhaling. Stil geluid. Overmacht schuilt in een koekoeksnest. Er wacht een zee op mij. Met voeten weet ik om te gaan. Mijn stappen voelen graag dit fijne zand. Omdat eb mij lokt. Aangezien golfslag zelden echt geweldig is wanneer de wind hier uit het oosten komt. Is dit alles wat er is? Resten wier. Deze mensenbrol. De vloedlijn voelt zich vuil. Daar ligt gelukkig deze lege schelp. Veel groter dan de doorsnee kokkel. Opnemen en met één oor beluisteren. Gelijk een vreemde telefoon uit dromenland. Wat ik hoor. Wat er weerklinkt. Is dit het ruisen van een brave bries? Het is de bloedsomloop. Een wijze heeft dat ooit beweerd. Destijds. Toen ik zomaar openstond voor vele aanbevelingen. Wat men zei. Wat mij ooit werd aangeleerd, staat neergeschreven in herinneringen. Kortom. Dit mag het zijn. Ik wil dat horen stromen. Rode moed om voort te doen. Is er ook een hartslag die een echo zoekt? Wil de toekomst verderleven na gesprongen tij? Het is die bloedsomloop. Geloof mij nu. Die van weke dieren. Van beschutte heimwee in een schelp. uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt

4 0

Dali Not had de voorbije n8 op de Gentse Feesten een moordend stuk op

Koen Vlerick

7 0

digital prints IX

Koen Vlerick

8 0

N E S W banaan

Koen Vlerick

9 0

Een K in Parijs

gelijk een Franse K een roze tank in Tripoli zoals die tricolore vlag ergens in het Land van Zwart en Wit eet dan toch, gij ooievaar je oogt vermoeid, je bracht dit rare kind dat bijna niemand mag het is een zonderling het zegt: ik wil dat wel eens zien hoe salami zich snijden laat terwijl de dood verlegen lacht slik dan toch, gij knuffelbeer je mond is schoon, opengescheurd levend morsen kan geen kwaad schrijf daarna een N in spiegelbeeld zeg dan: ja, ik weet zeer goed waarom de vleermuizen verdwalen tussen nacht en schemering neen, nooit zal het een aardling zijn nooit die slimme aap op een gevoelloos mensenfeest waar niemand zich verveelt knaag nog wat, gij tussentijd de bever slaapt zacht in mijn schoot het beest is danig moe dammen wil het niet ik heb de schijven weggelegd alle muziek is uitgesteld het koor wil liever neuken het buikdansen gaat niet meer door alle moed is zwanger voelt hoe misfortuin beweegt zo gaat dat als een K in dit Parijs zich ongelukkig voelt verschijnen die verhalen geschreven op die Twijfeltoren door het nare kind dat bijna niemand mag uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt

9 0