We ontmoetten elkaar op dezelfde frequentie,
tussen een biljoen gerafelde draden
vonden we elkaar in de essentie.
Een appelblauwzeegroene draad weefde onze paden.
Tezamen -
het begon bij mij, het eindigde bij jou, of omgekeerd.
Zonder dat ‘wij’ ons opslokt of iets doet uitschijnen.
Misschien hadden we het verkeerd.
In een web van verstrengelde lichamen en lijnen
raken onze patronen verstrikt,
vraagstukken zonder antwoorden
die blijven hangen - zacht en scherp in conflict.
Wat we voelen laat zich niet verwoorden,
en zorgen houden ons niet langer in toom.
Een oplossing wordt ons aangereikt,
maar blijft aanwezig als een schrille droom.
Alsof het ons nooit volledig heeft bereikt.
De brokstukken raken ons niet meer.
Verbonden zijn we.