Over Zonsondergangdromen

Ons taal eigen beginnen maken? Waarom zijn we er in godsnaam mee begonnen? Simpelweg om te overleven in groep? Of om ons uit te drukken, om te beschrijven hoe we ons voelen en wat we precies voelen? Om plezier te maken? Was starten met spreken ook een manier om ons vast te houden aan datgene wat weg is, of misschien ook om hoop te koesteren en naar de toekomst te kijken? Wie weet... alleszins via deze wegen zijn verhalen ontstaan.

Er stromen woorden door mijn aderen en vervolgens weeft mijn geest ze tot verhalen.

Publicaties

Publicatie 'Zij die schrijven wat ze voelen'  gekozen door Vitalski, in Het VERZIN magazine 2021 nummer 3

Publicatie van 'Onuitputbaar', 'Natuurtaal' , 'Met een enkele wens' en 'Vriendschap' in de scheurkalender Sprekende Ezels 2024

Publicatie van 'Onuitputbaar' in de poëziebundel van Rebelle Vzw 'Jouw taal, jouw kracht' 2024

Prijzen

Online schrijfwedstrijd Science - Fiction, Wattpad 2019
Eindeloze Verte

Eervolle vermelding met het gedicht 'Niemandsland' voor de wedstrijd 'Vlieger' van het Lees Het Boekenfestival en Creatief Schrijven vzw.

Tip van de week 26/01 met 'Liefste Melancholie'

Teksten

Cécile

'Godot' verscheen op het scherm van mijn mobiel Ik groef in delen van mijn ziel daar de duisternis me plotsklaps overviel Verstopte ik me in mijn wollen kiel Zodat niemand kon zien dat het me allemaal niet meer beviel Of van kwaad naar erger, opmerkten dat alles aan flarden viel Mensen verzamelden zich om me heen en kwaakten om ter luidst, al zei het me niets: 'hoe futiel' Vroegen ze ooit aan iemand hoe het leven was, want volmonds zou ik antwoorden: fragiel! Ik botste tegen een pukkelige knul aan - vers voer vanuit de 'Manosfeer' - die keek me pisnijdig aan en spuwde zijn gal voor mijn voeten uit: 'kruip terug onder de grond, 'fossiel'!' Mijn valse tanden klapperden van woede en ik deed iets waar zelfs de kassierster bij flauwviel Ik prikte hem met al mijn macht en wandelstok en al - van die puntig - in zijn hiel 'Het zal hem leren', hij huilde als een pasgeboren bengel - inclusief met luier - en schreeuwde hem schriel De politie kwam, keken me aan alsof ik ontsnapt was uit de besloten afdeling van het WZC: dement en labiel. Toen puntje bij paaltje kwam, kon ik - onbevlekt, zonder boete, taakstraf of gevangenisstraf - naar huis, want 't bleek dat de jongeman... stal, het enige wat ik dacht: 'hij kon niets van die stiel'. Fluitend ging ik naar huis, tot iets me opviel Om de hoek stond een donkere schaduw me op te wachten, de kans was nihil 'Godot?' stotterde en speekselde ik uit - de schaduw maakte zich kenbaar: 'ik heb op jou gewacht, Cécile.'              

Zonsondergangdromen
2 0