Geen vuilewijvenwasjes voor mij.
Zonder schuren geen glans.
Het leven geeft niks cadeau.
Wil ik mezelf in mijn vloer zien,
dan moet er geschrobd worden
alsof mijn leven ervan afhangt.
Maar zodra ze blinkt,
weerspiegelt ze mijn gezicht.
Ik schrik.
Nietsontziend
haalt mijn reflectie me
in één beweging
onderuit.
Ik glijd uit
over mijn eigen ijver.
Daar lig ik dan:
blinkend,
maar gevloerd.
Misschien moet ik
minder glans najagen.
Nu mijn dweil nog overtuigen.