We staan samen zwijgend op een muntje te sabbelen in de verrassend warme septemberzon, naast een drukke ringlaan. Het is geen lekker Kingmuntje, maar een plakkerig snoepje in een beduimeld papiertje met een veel te sterke pepermuntsmaak dat ze net hiervoor uit een warme handtas heeft tevoorschijn gehaald. Ik begreep het gebaar en had de moed niet het aanbod af te slagen. Het is het 4e snoepje dat we zo eten. Samen in stilte. Ik begrijp haar niet en zij begrijpt mij nog veel minder. We spreken letterlijk dezelfde taal niet, maar ook figuurlijk zijn er geen gemeenschappelijke concepten tussen ons te vinden. Ons raakvlak ligt mijlenver uiteen. Ze kan mijn mama zijn, maar ík voel me meer moeder dan diezelfde ochtend bij mijn 3-jarige dochter. We zijn beide uit balans. Ik begrijp haar niet, maar ik voel veel. En wat ik initieel aanvoelde als weerstand, krijgt stilaan de weëe geur van angst. Ons onvermogen tot babbelen frustreert me. Ik ben nochtans geen prater. Ik denk aan de 10 minuten voor het muntje en hoe ik haar mijn arm aanbood die ze gretig aannam. Ik versta haar niet, maar als ze wrijft over mijn schouder begrijp ik glashelder wat ze wil zeggen. Als ze me het muntje toesteekt, net zoals de dag ervoor, herhaalt ze woordeloos wat ze hiervoor al zonder woorden wist uit te drukken. De volgende dag is ze terug. Ook dat is het: dé ultieme bevestiging. Ik slik frustraties in, samen met dat muntje. Het 4e. Zei ik dat al?
Ik ben volwassen geworden en heb me -ongewild- gewenteld in een bad vol angsten. Dat gaat van heel herkenbare angsten die ik perfect kan uitleggen aan iedereen. Angst voor grotten, of spinnen of hoge en snelle attracties in megagrote parken. Er zijn er ook die al wat moeilijker te verklaren zijn: die megagrote parken zelf of kanalen. En dan heb je angsten waar ik voor altijd over zwijg. Door de mand vallen, oninteressant gezelschap zijn, amateuristisch bevonden worden, doelloos sterven.
De angst van de vrouw daarentegen is next level. Ik probeer me te verplaatsen in het hoofd van het kleine dametje naast me. Ik weet in welk land ze haar hele leven woonde en leefde en groeide en thuis was. Ik weet niets van de omstandigheden waarin ze thuis was, maar ik ben er zeker van dat die omstandigheden in het niets lijken op de chaos waarin ze hier terecht kwam. Mijn eigen zoon die hier geboren werd, loopt ook nog verloren. Hoe gaat zij ooit een pad ontwaarden in de jungle van het vals beloofde Europa.
Het valt me zwaar. Ik heb spijt van woorden die ik sprak en bedenkingen die ik uitte. -Is dit mijn taak wel? Hier houdt het op. Ik heb geen tijd.- ik begrijp haar niet, zij begrijpt mij nog veel minder. Maar ik wrijf toch over mijn buik en zie hoe ze dankbaar een muntje zoekt, onderaan in haar tas.
Later stuurt haar dochter dat ze maandag terug komt. "Met muntjes?", wil ik vragen. Maar aangezien wij samen wel dezelfde taal spreken, weet ik dat zij me niet zal begrijpen.