Soms, om het tegengewicht te vinden voor te snel gaan en te pletter slaan tegen mijn toekomstbeeld, bol ik mij tot foetus terug.
Boller en boller en lichter en ronder, geen armen en benen meer aan mij. Een brein, klein, met minder zenuwknopen.
Mijn hoop kernen die hier net nog zat een kring positieve deeltjes wadend door dit plasma, mijn begin en jouw einde door elkaar. Door onafgebakende tuinen, onpersoonlijke ruimte, en ongepersonaliseerde parkeerplaatsen.
En als ik ons heel hard samenknijp, dan voel je dat het hier is, wat ons bij mekaar en gaande houdt.
Cirkelstromen venndiagrammen ons.
Hier is een niks. Oneindig keer niks. En in al dit niks.
Wij en Higgs, wij een niks.