voor over drie minuten
poets ik mijn tanden
terwijl de rollende tranen
samenkomen onder mijn kin
een jaar geleden
zag ik een puzzel in elkaar vallen
ik dacht om er een boek over te beginnen
om kort nadien de grote stukken ervan
één per één te moeten opgeven
de laatste keer dat ik mij zo alleen voelde
was in een vorig leven
als een puber vol woede
met ouders in een langverwachte vechtscheiding
initieel wilde ik nooit iemand doen afzien
ik kies ervoor om te geloven
dat iedereen gelukkig wil zijn
waarom zou ik dat de wereld niet gunnen?
waarom moet dat ontoegankelijk zijn voor mij?
foto: AI