Mensen met halitose ruiken zichzelf niet.
Hoewel meestal wreed, is de natuur soms mild. Tenminste, voor wie stinkt. Minder voor wie ruikt. Genade voor de genadeloze, zoiets.
Wie niet stinkt, schaamt zich voor wie wel stinkt.
Mijn geloof in de mens is hierdoor hersteld. Zelfs wanneer we collectief vergast dreigen te worden, houden we liever beleefd onze adem in dan dat we de gaskraan dichtdraaien. Alsof wij verantwoordelijk zijn voor andermans falende mondflora.
Hoe doe je dat trouwens, iemand de mond snoeren. Letterlijk?
Zo ben ik niet opgevoed.
Er is plaats voor iedereen.
In een democratie hebben alle monden het voor het zeggen.
Ik luister.
Met ingehouden adem.
Wie weet stink ik.