En plots is het daar.
Die onredelijke, triviale irritatie
die je brein kortsluit.
Een ick.
Hoe hij zijn boterham masseert
als een pannenkoek.
Hoe hij zijn broek
tot boven zijn navel trekt.
Hoe hij een banaan eet
alsof het zijn eerste fruitpap is.
Hoe hij zijn gsm vasthoudt
als zijn eerste stylo.
Een esthetische error,
meer niet.
Dan is er die andere
soort kortsluiting.
Die rood kleurt.
Hoe hij sorry zegt
alsof hij een citroen eet.
Hoe hij je intuïtie kneedt
tot deeg voor het brood
dat jij niet eet.
Hoe hij je streelt
alsof hij checkt
of je nog leeft.
Icks zijn komischer
dan ergerlijk.
Rode vlaggen zijn
ergerlijker dan komisch.
Ze beginnen beide
als detail.