De mug weet niet dat in een hand heb. Ik wacht. Ik luister. Hij landt op de rand van mijn schelp. Ik wacht. Tot hij vastzit en net wanneer het zuigen begint, dan geef ik mezelf een oorvijg.
Dank, Ignace. Notities op frietpapier klinken hier nooit vettig.
Bovendien. Niets is waar. Alles is gelogen.
Ik heb Ignace helemaal niet van die brug over de E40 geduwd.
Hij zat niet één dag in dat zottekot, daar langs de baan richting Wingene.
Het is een metafoor die hier nu staat op dat vel frituurpapier.
Over een mug en het moet. Iedereen dient vanalles neer te schrijven. Af en toe toch. Of je telt niet mee!
Probeer echter niets. Niets te begrijpen, gij aardkloot. Begrip is de moord op het mysterie en wie patatten schilt die onder mans orgaan proberen werk te maken van het verderleven, is een gore masochist.
Zo. We kunnen weer voort. Iedereen leeft nog en we blijven ervan drinken.
Glazen willen dat niet in zich dragen, al die Mort Subite.
uit de reeks 'Ignace Somers'