Je zilte geur vult de kamer. Je staart uit het raam dat uitkijkt over de ontwakende stad. Het zonlicht geeft je de energie die je die nacht kwijtspeelde met mondjesmaat terug . De stralen vallen op je grijze kamerjas, waaronder je naakte lichaam schuilt. Je hoort het water stromen in de douche, maar de kringelende koffiedamp houdt je bij de les. Het was 05:05 en je was wakker, je hand op haar heup en je blik op haar gesloten ogen en warme lippen die je je ooit had voorgenomen nooit te kussen maar het toch deed. Ze vroegen naar meer. Hoe ben je hier verzeild geraakt? Het begon met haar jeugd, en toen nam ze je mee naar haar libertijnse vrijgezellenbestaan. Je was geprikkeld, je wou meer weten, omdat je ooit had willen ervaren wat zij had gehad. Er was iets in haar woorden, in haar ogen, er was een soort vuur waar jij je ooit aan wilde verbranden. En nu sta je daar, met je blik op de anonieme stad. Ooit had je trouw gezworen aan een ander, maar nu zou je trouw zweren aan de vrijheid die ze je heel even liet voelen. De uren in haar armen, in haar warme, gulle lichaam waren genoeg om je te laten geloven dat het leven helemaal anders moet.
Koffie. En het vooruitzicht op een warme dag.
Er komt geen stromend geluid meer uit de badkamer. Je zat zo diep in je gedachten dat je niet opmerkte dat ze ondertussen opnieuw bij je in de kamer is. Op blote voeten sluipt ze op je af, ze schat haar prooi in. Ze peilt naar jouw vermoeidheid na een bijna slapeloze nacht. Ze stapt op je af, ze komt naast je staan, in een grijze kamerjas. Haar ogen zoeken de jouwe, en in haar ogen ligt de vraag om opnieuw te volgen. Om de slaap op te zoeken, de slaap tussen nacht en dag, in de eerste stralen van de zon. Je volgt, je stapt naar het bed. Je voeten op het hoogpolige tapijt. Je zinkt weg in haar hemel nog voor je haar aanraakt. Ze ontdoet je in stilte van het enige stukje textiel dat je nog aan hebt. Zij steekt gelijk over. Het bed lonkt, en je staart, je weet niet wat te doen. Het leven is oneerlijk, het leven zou zo niet mogen lopen, je weet het, maar het is nu eenmaal zo. Je hebt haar op haar woorden geloofd, en nu op haar daden, en nu weet je niet meer hoe je jezelf uit haar moet losmaken. Ze blijft je intrigeren, ze vertelt niet alleen met woorden nu, je kent haar beter. Je wil verhalen blijven halen uit haar gedachten, je wil één van haar zoetste herinneringen worden, je wil dat ze één van haar vele levens aan je wijdt. Je wil dat zij jouw geheime tuin blijft waarin je kan blijven plukken van haar sappige, verboden vruchten. Je wil haar. Maar je weet niet meer hoe je hier gekomen bent. En waar je nu naartoe moet. Dus je begint opnieuw met het aanbidden van haar lichaam, in de ijdele hoop te weten te komen waar ze je naartoe zal leiden.