Uiteraard heb ik de sympathieke juffrouw van vorige week niet gezien. Die is nog steeds op zoek naar de Wolstraat.
Gelukkig was Rezi er met koffie.
Hoe gaat het met jullie? We gaan niet naar buiten. Oef!
Het leven begint.
‘Waarom voetbal belangrijk is.’ voorgelezen. Ik speel vals, want uit de oude doos.
Taalplezier met vakjargon en een zakje kruidenmix.
De ademhaling van de printer geeft vanzelf pooweeeezie.
Emiel tekent.
Votka in café Retro met een bitsige Facebookpost en een DJ-set.
Pas op! Die is heel assertief, hé! Cholera, stinkende pest, een paradijsvogel en tot slot
Hulp en bijstand in nood.
Ik weet van geen leeslijst.
Vorm? Genre? Een essayistische dichtbundel met proza verkocht als boek.
Als een rot ei in je mond en wrange Softenon grappen.
We doen iets.
Volgevreten papzak van Zadelhoff vindt dat ik niet mee mag doen.
De mompelende mevrouw die een ongeval heeft gehad schrijft een rauwe tekst.
Jan ziet gekleurde tractorbanden. Kelsley denkt dat de rechte lijn de horizon is.
Christine nummer 6 knuffelde vier konijnen in een te klein hok.
Sandra eet een pistolet met echte boter die ruikt naar scheerzeep en shampoo.
Er speelt een Funk plaat.
Christine nummer 2 kent een badmeester van een ongezellig zwembad.
Hij heeft: 1. Een bierbuik, 2. Een snor, 3. Een strakke zwembroek, 4. Een stok.
Droevige les die niks op gang brengt, vindt de leerkracht zelf.
Hij ziet een goed boek in de staccatostijl van de visfabriek.
Mag het?
Is het ethisch?
Vast en zeker.
Annemarie Estor is een stomme foef.
Die hadden ze niet zien aankomen.
Schrijvers uit T. staan altijd te midden de mensen.
Sommige hebben een ritmische baan.
Huiswerk hoef ik niet te maken.
Ik moet het gewoon terugvinden.
Stijn snijdt met het mes het water open.
Dat is beter dan met het mes op een nagel kloppen.
Edouard Levé’s ‘Zelfportret’ is helaas uitgeleend.
Voor de rest: God snurkt