Egel vroeg zich plots af hoe samen zou voelen en kreeg een idee.
‘Kat, wat als wij eens zouden trouwen?’
Kat keek verbaasd op.
‘Ja, misschien later', zei Kat wat minzaam, maar niet geheel onaangeroerd.
’s Avonds vertelde Egel alles aan mama en ging meteen aan het werk.
Ik schrijf een brief naar Kat, besloot Egel.
Ik hou van jou.
Egel bekeek de brief aandachtig.
O ja, ik teken er nog dertig hartjes bij.
Mama keek teder en meewarig toe. Ze zei maar niets.
Bij het ochtendgloren zocht Egel Kat meteen op. Kat lag te zonnen op de vensterbank en klauwde wat achteloos naar een pot halfverslenste petunia’s.
‘Dag Kat’, zei Egel.
‘Yo’, zei Kat.
Egel legde de brief trots voor Kats neus. Kat keek amper op. Eg bedacht zich dat Kat de brief vast liever in alle rust wilde openen.
‘Dag Kat.' Vrolijk en lichtjes opgelaten schuifelde Egel huiswaarts.
Drie dagen en drie nachten hoorde Egel niets van Kat. Egel kreeg een onbestemd gevoel in de buik. Dat had die nog nooit eerder gevoeld. Egel probeerde zich te concentreren op een boek.
Mama kwam thuis van de supermarkt. ‘Er hing een briefje op de voordeur voor je.’
Het was eerder een kattebelletje.
Dag Egel,
Er stonden te veel hartjes op je brief.
Kat