Ze is prachtig. Misschien wel te prachtig.
Keurig ook. Strak ingesnoerd, in dat keurslijf van haar. Met een taille die bewondering oogst. En blind maakt voor de ademnood. Van dat keurige meisje dus. Dat huist in dat strakke lijf.
Of liever, gevangen zit. In een korset van keurigheid.
Mijn taille is ook slank. Met dank aan mijn genen. En een vrijgevochten moeder.
Geen korset echter. Gelukkig maar. Ik kan dus veel en gulzig ademhalen.
Naar het leven happen. Het opzuigen. Met volle teugen.
De uitlaatgassen van het leven, die neem ik er wel bij.
Ik schrok het op. Gretig ook. En hoewel met smaak, kan de maaltijd van het leven soms zwaar vallen.
Wegens te gulzig. Te boertig. En dus niet keurig.
Hoe keurig zijn en toch niet boeren.
De vraag laat me niet los. Het antwoord komt heus wel.
Eerst een rennie.