De wind bleef koppig aan mijn sjaal sleuren terwijl ik het park binnen wandelde. De bomen verwelkomde me met hun geritsel dat bijna luider klonk dan de bezoekers en hun ongeleide projectielen van kinderen. Er is iets aan een zonnige herfstdag dat een bewegingsdrang aanwakkert in de gemiddelde mens. Iets waar ook ik niet tegen bestand ben. Ik keek nog eens op mij horloge: 2 u ’s middags. Zoals gewoonlijk was ik te laat. Met elke gehaaste stap, kraakte het grindpad onder mijn voeten. De bladeren waren niet meer knapperig en kleurrijk. De grond en regen hadden ze grotendeels tot een laag smurrie verteerd. Toch dansten de takken boven hen en pronkten ze met hun resterende amberkleurige kruinen. Mijn handen kropen nog wat dieper in mijn jaszakken. Een klein groepje joggers kwam me al puffend en babbelend tegemoet. Wonderbaarlijk hoe sommigen plezier putten uit zichzelf uit te putten. Doorheen de schaduw van het bos besmette de zon de bodem met gouden felle vlekken. Af en toe gooide ze een van die stralen recht mijn ogen in. Een ouder koppel slenterde richting een grasperk dat nog vrij was van het bladergraf. Voor hen uit strompelde een even vergrijsde kleine hond, blaffend naar twee kinderen die met een bal speelden. Daar was het. Een houten bank aan de rechterkant van het pad. Ik zette mezelf neer waardoor ik recht op de bank aan de overkant keek. Ik nam mijn gsm uit mijn zak. “Top, dan zie je daar.” In mijn ooghoek flitste iets geels. “14 u aan Sylvester?”. Het geel bleef wazig doordringen. Sylvester was de naam van Anna’s kat. Twee jaar geleden hadden we hem als kitten naast deze bank gevonden. Het arme ding trilde in haar handen. Sinds die dag hadden we deze plek met zijn naam gedoopt. Een klein groepje joggers liep weer voorbij. Ik keek op mijn horloge: 2 uur en die gele vlek bleef mijn aandacht roepen. Ik verzonk nog wat dieper in mijn sjaal. Nog steeds geen Anna en ze is nooit te laat, dat is namelijk mijn taak. Plots stuitert er een bal vlak voor mijn gezicht. De wereld is ineens kraakhelder en ik staar recht in een donkere pupil. Met gele wimpers stond een zonnebloem statig naast de bank aan de overkant. Haar groene stam een smet op het bruin van de bomen. Waarom zie ik een zonnebloem in bloei eind oktober? Twee kinderen sprinten achter de bal aan. Ik kijk nog eens op mijn horloge. Geen Anna. Het is nog steeds 2 uur. De wereld had de wind op pauze gezet. Toch bleef de natuur zich ritmisch bewegen. De kou was weg. Net als een tv-programma dat op stil stond. Ik keek de kinderen na. Wanneer ik terug voor me uit kijk, zie ik dat de bank niet langer leeg is. Naast de zonnebloem zit een man. Een man met een beige halve broek en een verbleekt zwart T-shirt. Zijn bruine halflange haar verborg zijn gelaat, het plakte in slierten tegen zijn voorhoofd en hals. Zijn kaken waren rood aangelopen. Hij zat voorover gebukt. Zijn ogen waren donker en indringend, gefixeerd op mij. Het voelde alsof hij keek naar alles wat ik wanhopig onder mijn lagen en huid wou verbergen. De zonnebloem knipperde en liet een van haar wimpers vallen. Ik ontweek zijn blik en nam mijn gsm. “Hey, ben je onderweg?” typte ik uit. Ze blijft nu echt wel lang weg, ik hoop dat er niks gebeurd is. Het is al – de wijzers brachten me dezelfde boodschap: 2 uur. De batterijen, natuurlijk, de batterijen zijn op. Dat zou logisch geweest zijn als mijn gsm niet exact hetzelfde uur aangaf. Ik begon paniekerig rond te kijken. De man was me nog steeds aan het aanstaren als een kat naar een gedoemd insect. Zijn blik was verstikkend en weer viel er een bloemblad. Er is geen wind meer. Er zingen geen vogels meer. Mijn longen piepen paniekerig om lucht doorheen mijn opgezette keel. Ik moet hier weg. Geblaf. Het oudere koppel wandelt mijn richting uit. Mijn hart slaat in overdrive met elke slome stap die ze dichter treden. De man blijft mij aanstaren en mijn benen zitten vastgespijkerd. Het koppel is dicht genoeg dat ik hen zou kunnen aanraken als ik mijn armen geen lood wogen. Ik kijk de vrouw recht aan, mijn keel produceert een geluid dat een schreeuw om hulp moet voorstellen, maar er slechts uitkomt als een zielig gefluister. We maken oogcontact, de tranen wellen op. Haar gezicht verwaterd en ze kijkt recht door me heen. Want ik zit gevangen in een ander moment, voor hen besta ik niet. Haar partner vertelt haar dat ze hun wandeling niet te lang moeten maken. Het is namelijk al 2 u en ze hebben binnen een uur afgesproken voor de verjaardag van hun kleinkind. De man zit niet langer. Hij staat een meter voor de bank aan de overkant. Onderaan de groene stam ligt nu een hoopje geel, het oog begint te verwelken. Mijn haren zweven niet langer, ze vallen neer. De man staat nu midden op het pad. De plant kan het gewicht van zijn eigen somberheid niet langer dragen en buigt zicht onder de zwaartekracht. De lagen kleren die ik draag voelen zwaar, muren die zich langzaam rondom me sluiten. Ik wil me bevrijden uit dit marteltuig van textiel. Er is geen wind meer, er is niemand meer. Alleen ik en hem en een verdorde plant. Ik ben versmolten met deze plaats en ik weet dat Anna niet zal komen. Ik blijf hier en de man staat recht voor mij. Zijn ogen staan wild, zijn vuisten gespannen. Ik zal nooit weten wat ik hem heb misdaan, behalve het feit dat ik besta. Rondom het karkas van de zon is lint gewikkeld, blauw en wit met de schijn van plastic. Ik staar naar zijn voeten. Vuile witte sokken in versleten sneakers en ik draag sandalen op een koude herfstdag. Ik weet niet wat ik fout heb gedaan. Het is warm en alles plakt. De zon hangt als een spotlight op ons. Hij heeft nooit een woord tegen me gesproken die dag begin augustus. Hij zou zijn woede voor mij, een onbekende vrouw, toch nooit in woorden kunnen verklaren. Zijn primitieve haat zal ik voelen, telkens opnieuw met elke reutelde adem. Elke keer als ik naar lucht snak door de barsten van mijn strottenhoofd. Als een vis die door een kind op land is gegooid, starend naar het groen van het park terwijl het water en leven uit zijn kieuwen sijpelt. Ik hoor Anna. Ze roept mijn naam in de verte. Het is te laat. Het is namelijk al 2 uur en het zal nog een maand duren voordat ze mijn lichaam vinden.
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.
