Caro Beyers

Teksten

Klokslag (#bloedschrijven)

De wind bleef koppig aan mijn sjaal sleuren terwijl ik het park binnen wandelde. De bomen verwelkomde me met hun geritsel dat bijna luider klonk dan de bezoekers en hun ongeleide projectielen van kinderen. Er is iets aan een zonnige herfstdag dat een bewegingsdrang aanwakkert in de gemiddelde mens. Iets waar ook ik niet tegen bestand ben. Ik keek nog eens op mij horloge: 2 u ’s middags. Zoals gewoonlijk was ik te laat. Met elke gehaaste stap, kraakte het grindpad onder mijn voeten. De bladeren waren niet meer knapperig en kleurrijk. De grond en regen hadden ze grotendeels tot een laag smurrie verteerd. Toch dansten de takken boven hen en pronkten ze met hun resterende amberkleurige kruinen. Mijn handen kropen nog wat dieper in mijn jaszakken. Een klein groepje joggers kwam me al puffend en babbelend tegemoet. Wonderbaarlijk hoe sommigen plezier putten uit zichzelf uit te putten. Doorheen de schaduw van het bos besmette de zon de bodem met gouden felle vlekken. Af en toe gooide ze een van die stralen recht mijn ogen in. Een ouder koppel slenterde richting een grasperk dat nog vrij was van het bladergraf. Voor hen uit strompelde een even vergrijsde kleine hond, blaffend naar twee kinderen die met een bal speelden. Daar was het. Een houten bank aan de rechterkant van het pad. Ik zette mezelf neer waardoor ik recht op de bank aan de overkant keek. Ik nam mijn gsm uit mijn zak. “Top, dan zie je daar.” In mijn ooghoek flitste iets geels. “14 u aan Sylvester?”. Het geel bleef wazig doordringen. Sylvester was de naam van Anna’s kat. Twee jaar geleden hadden we hem als kitten naast deze bank gevonden. Het arme ding trilde in haar handen. Sinds die dag hadden we deze plek met zijn naam gedoopt. Een klein groepje joggers liep weer voorbij. Ik keek op mijn horloge: 2 uur en die gele vlek bleef mijn aandacht roepen. Ik verzonk nog wat dieper in mijn sjaal. Nog steeds geen Anna en ze is nooit te laat, dat is namelijk mijn taak. Plots stuitert er een bal vlak voor mijn gezicht. De wereld is ineens kraakhelder en ik staar recht in een donkere pupil. Met gele wimpers stond een zonnebloem statig naast de bank aan de overkant. Haar groene stam een smet op het bruin van de bomen. Waarom zie ik een zonnebloem in bloei eind oktober? Twee kinderen sprinten achter de bal aan. Ik kijk nog eens op mijn horloge. Geen Anna. Het is nog steeds 2 uur. De wereld had de wind op pauze gezet. Toch bleef de natuur zich ritmisch bewegen. De kou was weg. Net als een tv-programma dat op stil stond. Ik keek de kinderen na. Wanneer ik terug voor me uit kijk, zie ik dat de bank niet langer leeg is. Naast de zonnebloem zit een man. Een man met een beige halve broek en een verbleekt zwart T-shirt. Zijn bruine halflange haar verborg zijn gelaat, het plakte in slierten tegen zijn voorhoofd en hals. Zijn kaken waren rood aangelopen. Hij zat voorover gebukt. Zijn ogen waren donker en indringend, gefixeerd op mij. Het voelde alsof hij keek naar alles wat ik wanhopig onder mijn lagen en huid wou verbergen. De zonnebloem knipperde en liet een van haar wimpers vallen. Ik ontweek zijn blik en nam mijn gsm. “Hey, ben je onderweg?” typte ik uit. Ze blijft nu echt wel lang weg, ik hoop dat er niks gebeurd is. Het is al – de wijzers brachten me dezelfde boodschap: 2 uur. De batterijen, natuurlijk, de batterijen zijn op. Dat zou logisch geweest zijn als mijn gsm niet exact hetzelfde uur aangaf. Ik begon paniekerig rond te kijken. De man was me nog steeds aan het aanstaren als een kat naar een gedoemd insect. Zijn blik was verstikkend en weer viel er een bloemblad. Er is geen wind meer. Er zingen geen vogels meer. Mijn longen piepen paniekerig om lucht doorheen mijn opgezette keel. Ik moet hier weg. Geblaf. Het oudere koppel wandelt mijn richting uit. Mijn hart slaat in overdrive met elke slome stap die ze dichter treden. De man blijft mij aanstaren en mijn benen zitten vastgespijkerd. Het koppel is dicht genoeg dat ik hen zou kunnen aanraken als ik mijn armen geen lood wogen. Ik kijk de vrouw recht aan, mijn keel produceert een geluid dat een schreeuw om hulp moet voorstellen, maar er slechts uitkomt als een zielig gefluister. We maken oogcontact, de tranen wellen op. Haar gezicht verwaterd en ze kijkt recht door me heen. Want ik zit gevangen in een ander moment, voor hen besta ik niet. Haar partner vertelt haar dat ze hun wandeling niet te lang moeten maken. Het is namelijk al 2 u en ze hebben binnen een uur afgesproken voor de verjaardag van hun kleinkind. De man zit niet langer. Hij staat een meter voor de bank aan de overkant. Onderaan de groene stam ligt nu een hoopje geel, het oog begint te verwelken. Mijn haren zweven niet langer, ze vallen neer. De man staat nu midden op het pad. De plant kan het gewicht van zijn eigen somberheid niet langer dragen en buigt zicht onder de zwaartekracht. De lagen kleren die ik draag voelen zwaar, muren die zich langzaam rondom me sluiten. Ik wil me bevrijden uit dit marteltuig van textiel. Er is geen wind meer, er is niemand meer. Alleen ik en hem en een verdorde plant. Ik ben versmolten met deze plaats en ik weet dat Anna niet zal komen. Ik blijf hier en de man staat recht voor mij. Zijn ogen staan wild, zijn vuisten gespannen. Ik zal nooit weten wat ik hem heb misdaan, behalve het feit dat ik besta. Rondom het karkas van de zon is lint gewikkeld, blauw en wit met de schijn van plastic. Ik staar naar zijn voeten. Vuile witte sokken in versleten sneakers en ik draag sandalen op een koude herfstdag. Ik weet niet wat ik fout heb gedaan. Het is warm en alles plakt. De zon hangt als een spotlight op ons. Hij heeft nooit een woord tegen me gesproken die dag begin augustus. Hij zou zijn woede voor mij, een onbekende vrouw, toch nooit in woorden kunnen verklaren. Zijn primitieve haat zal ik voelen, telkens opnieuw met elke reutelde adem. Elke keer als ik naar lucht snak door de barsten van mijn strottenhoofd. Als een vis die door een kind op land is gegooid, starend naar het groen van het park terwijl het water en leven uit zijn kieuwen sijpelt. Ik hoor Anna. Ze roept mijn naam in de verte. Het is te laat. Het is namelijk al 2 uur en het zal nog een maand duren voordat ze mijn lichaam vinden. 

Caro Beyers
1 1

Bellum omnium contra omnes 2: Bellum

Hoe werd dan Justitia een ruiter? Een bloederige amazone Waarbij elke galopslag een kanonschot, een kogel, een bom weerklinkt Nu ben ik verdord Mijn wortels breken Justitia werd Bellum Raast lustig voort in een wereld voor wervelwinden Verstoort zij elk rustig oord Niet langer aanbid ik haar Zijn wij onlosmakelijk met elkaar verbonden Nee, ik vrees haar Deze nieuwe godheid verdrijft mij Onaantastbaar onbereikbaar Altijd aanwezig Verminkt, gemarteld, misbruikt Voor eeuwig gevangen op een piëdestal   Sommige muzen zijn barmhartig De meesten verblinden Ook Bellum leeft in duisternis Een slachtoffer van haar eigen kracht Vernederd tot een geketend excuus ‘Het is toch allemaal haar eigen schuld’ Verkondigde de wereld ‘Verleidster, mannen zo misleiden Bedriegen met waanbeelden Over rechtvaardigheid’ Brulden de leiders Ze staken elkaar met de scherpe randen Die hun poorten sierden Vervloekten de aarde waaruit de ander Ontsprong en bloeide Miscommunicatie was zijn bedrog Hij wou nooit waarheid Slechts bevestiging Hij vergiftigde haar Wierp wrok in haar eten Mengde haat in haar drank Kerfde machtslust in haar huid Want hij hield van haar Adoreerde Bellum, niet Justitia Net als vele daaropvolgende nachtmerries Heersers en krijgsleiders   Kijk, mijn hart! Naar de vlammenzee voor jou gesticht Warm jezelf aan dit heerlijke haardvuur We zullen hun herinneringen als stookhout gebruiken Onze woede als ember Aanschouw, mijn schat Het puin dat de steden siert Hoor, mijn muze Het lijden van de ander, de vijand En hun onwaardige nageslacht De pijn in hun klaagzang De disharmonie van hun schreeuwen Voel, mijn alles Het niemandsland waar wanhoop regeert Jouw thuishaven, venijnige heimat Hier groeit enkel verdriet en victorie Adem in Ruik het verderf De lucht versombert Grijs geverfd Waarom huil je, mijn lieveling? Je zegeviert Deze lijken Omhulsels van vervlogen leven Noodzakelijke stapstenen Voor ons paleis   Maar deze mannen ze zagen niet de kooi van hun eigen maak De sleutel ver buiten bereik van eender die wou ontsnappen Deze kannibalistische cyclus waarin ze zichzelf verstikten Ouroboros, de mensheid vreet zichzelf op Haar minnaars herschiepen haar van Bellum naar Bella want Bij een heel klein beetje oorlog is het nooit gebleven   Ze wou nooit een ruiter zijn Haar voeten droegen de destructie gewoon niet snel genoeg Alleen kon ze het gewicht van sterrenkinderen niet meer dragen Ze wou nooit een ruiter zijn Hoewel de dood en haar vaalgele companion Steeds vaker meereisde als gezel Ze wou nooit een ruiter zijn Tot een van de mannen Een vuurrood paard schonk om land en tijd af te reizen Ze wou nooit een ruiter zijn Met de schaarste kwam De honger en het zwarte paard Dat hen schaduwde Vel over been Een huiden zeil gespannen Ribben en botten scherp uitstekend In het onlevend vel Sindsdien dwaalden ze in driespan Met de oorlog kwam de honger Met de honger kwam de dood Fames besteeg het zwarte ros Gescheurde gewaden bedekten Hun ranke vorm Ingevallen kaken Verzakte ogen in donkere kassen Fames ruilde met het volk   Een vergift Na verwoesting een tweede kans Of poging tot sterven Na de oorlog is je eigen lijf Je ergste belager Het vuur der steden brandt Nu in hun maag Kronkelend voeden ze zich Op een dieet van assen En verval Een onverzadigbare holte die zichzelf verteert Het zwarte gat de alleseter Tot er van je vet, je vlees, Je spieren en je botten Niks overblijft Tot genadig die laatste ruiter uit de grond rijst De bodem breekt zilver Wanneer de mollenfeesten worden onderbroken voor dit hoogstaand bezoek, een royale visite Ontrol het perkament voor de hoogste En de laagste godheid Het finale besluit Kind van de nacht Kind van het duister Brenger van de laatste zonnewende De eeuwige slaap dromenloze roes Een gezichtloos geraamte bedekt In stil satijn Toch in deze gedaante zul je Een evenbeeld herkennen Een warme glimlach, zachte ogen Een fluwelen hand die je geruststelt Naar je toe reikt met de belofte op het einde van het einde Een laatste omhelzing die Wijl gestrand zet op de oevers Van de Styx Begrijpen jullie het nu? In oorlog zijn er geen winnaars Enkel orders en slachtoffers Is dit hoe je de dood wilt ontmoeten? Wanneer Mors de sluier opheft en Jouw botten verpulverd zijn tot Kerfstokken zijn vol wandaden Slaap je goed? Terwijl honger heerst onder jouw ivoren toren Een kind verdwaalt in een labyrint van steen Maar in dit verhaal is Minotaurus Een ander soort monster Uiteindelijk zijn alle Monsters menselijk In ons bestaan is er niks menselijker dan moord Onze zonden zijn niet dierlijk Dieren doden niet voor sport De gebroken leegte Een met gal gevuld tranendal Nee, dit gruwelspektakel Dat elke avond onze nieuwsberichten overspoelt Die walgelijke eer hebben we Volledig aan onszelf te danken Homo sapiens Toppunt van aardse evolutie

Caro Beyers
0 0