Niet alleen bankovervallers zijn gemaskerd. Er zijn maskers bij de vleet. Het leven is dan ook één grote maskerade.
Sommige maskers zetten we gewoon zelf op.
Persoonlijk houd ik niet van carnaval. Mijn masker bezwijkt onder het gewicht van mijn ernst. Het is dan ook niet meer dan plastic. Het kan niet veel aan, zelfs geen lichtgewicht. Ik stik daar trouwens in, te weinig lucht. Er is nochtans genoeg dat ik zou willen maskeren. Die ernst dus. Maar goed, ook dat neem ik maar beter niet te ernstig.
Andere maskers vinden ons vanzelf.
Ze worden ons gewoon opgezet. Niemand kiest een masker van verdriet, laat staan het masker des doods. Je krijgt het er simpelweg niet meer af. Geen make-up remover die daarin slaagt.
Waar eindigt je gezicht en waar begint het masker. Het slokt ons gelaat op. Niet dat je met een masker op niet kan leven. Je kan er zelfs mee lachen, al klinkt het best wel hol.
Nu ik ontmaskerd ben, heb ik ze allemaal door. En zij mij.