Schud me voor het eerst wakker
Haal me op en veeg het weg, de aarde van de akker
En ook al ben ik toch behoorlijk zwakker
Dan toen je me voor het laatst aanraakte
Het deert je niet, hulpeloos en tot op het bot, het einde naakte
Vooraleer het begin begon, je waakte
Over me heen boog je, en zag
Dat ik je nu ook al behoorlijk mag
Met mijn nieuwe adem
Paste ik als nieuwe spruit, in jouw hand, voor het leven, samen.
Als het eindigt, start pas de metamorfose, voor al degenen die voor ons kwamen.
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.