toen de zon
niet echt bestond
was er slechts die warme gloed
oude lava met veel heimwee
naar het ondergronds
geweld
illusies leefden
in de ogen van een koekoek
roeken aten granen
met een zwarte kleur
toen de sterren
dichter kwamen
wanneer vingers van de leguanen
langzaam vlinders wilden vangen
dachten magen
aan die rode mieren
liefste verre maan,
durf je dan geen
avondzon te worden
zolang de einder
twijfelde
bleven alle vogels stil
het antwoord zweeg
omdat een stem
verlamming zalig vond
er was ook niets dat echt
verdwijnen kon en de
fossielen
wilden
niets vertellen
over nieuwe moed
uit de nieuwe reeks 'Metamorfine'