Hij leunt tegen zijn bus. Ik zie het meteen.
Waarom leunt hij?
Zoekt hij steun?
Kan hij niet meer op zijn benen staan?
Als zijn bus hem moet dragen –
hoe kan hij er dan mee rijden?
Zijn gezicht helpt al evenmin.
Je kan er zijn hele leven op aflezen.
Zeker wie wat gevoel voor drama heeft.
Ik dus.
Zijn gelaat laat me tegenslag zien.
Alsof er van alles tegen geslagen heeft.
Drank, vermoedelijk.
Te lange nachten.
En … al wat het daglicht niet mag zien.
Het soort gezicht dat aangetast wordt.
Door slechte keuzes.
Frustratie die nooit spijt wordt.
Je ziet het in zijn mondhoeken.
Zijn blik vertelt het: reken niet op mij –
ik leun tegen mijn bus.
Hij lijkt wel overreden.
Onder zijn eigen bus beland.
Hij rijdt, dus moet het iets anders zijn.
Het leven, vermoedelijk.
Zijn handen stellen me al evenmin gerust.
Hij verstopt ze in zijn zakken.
Het leven niet in zijn handen –
hoe stuurt hij die bus de berg straks op.
De andere ouders lijken het niet te zien.
Zijn er helemaal gerust in –
al heeft hij het lot van onze kinderen in handen.
Een luid skideuntje rukt me naar het hier.
En nu.
Een bende vrolijke kinderen –
klaar hun berg te bestormen.
Of hij de valies kan helpen dragen?
Ik schrik van zijn stem.
Hij heeft er zin in, zegt hij.
Vrolijk, stemvast.
Hij is dus baas over zijn stem.
Zijn bus luistert vast ook wel.
Hij is best knap,
zonder het masker van mijn angst.
Ik haal mijn handen uit mijn zakken –
nu ik hen uit wil zwaaien.