Dat heet serendipiteit!
Hoewel een draak van een woord, stoot de vriendin het feilloos uit.
Verheugd ook. Alsof het klaar zat, op die snedige tong van haar.
En eindelijk een weg naar buiten vindt.
Het toeval wil dat ons dingen, zelfs mensen, zomaar toevallen.
Als by accident, volgens de Engelsen.
Hier zou het om een ontoevallig toeval gaan.
Ze wijdt me verder in. En vraagt of ik de korte uitleg wil.
Of ze er Hume, Spinoza en Aristoteles mag bijhalen.
Dat de korte volstaat, lijkt ze te betreuren.
Er ligt dan ook veel klaar op die tong van haar.
Net omdat je er niet naar zocht. Net daarom kruist dit je pad.
Een ontoevallig toeval. Als een waardevolle, serene vondst.
Je zou een toevalligheid kunnen sturen.
Ik moet dus op zoek. Maar naar iets dat ik niet wil.
Want dat zou me leiden naar wat ik net wel wil.
Dat me dan dus zou toevallen, onverwacht.
Ik moet zoeken. Maar niet willen vinden.
Wat toevallig dat jij dat allemaal weet.
En ik dus op jouw pad kom.