in de marge van de zee
ligt zij enkel naakt bij vloed
pootjes kruipen door haar groen
tentakels azen naar een prooi
uit de armen van de lucht
drijven zij voortdurend weg
halfverborgen onder vlechten
zont mijn Layla onbeschermd
zal zij ooit een uitweg vinden
naar die stilste oceaan
schorre onder wolken die geen
drift verbergen, ademt nog
wanneer ebbe straks vedrinkt
sluit mijn Layla witte ogen
wolken durven immers niet goed
staren naar die natte gloed
uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'