Qwerty

Mijn engel brengt koffie aan bed. Dat doet hij al 23 jaar. Een engel wegens zoveel goedheid. Een aardse engel. Omdat hij het lijkt te begrijpen. Dit aardse bestaan dan.

Dat ik datzelfde bestaan onbegrijpelijk acht, deert hem diep. Het weerhoudt hem er echter niet van te vliegen. En me dus koffie te brengen.

Nog voor de koffie zijn werk doet, dienen ze zich alweer aan. De duizenden gedachten. Telkens weer voer voor nog meer gedachten.

Ik voel ze tikken in mijn hoofd. En snak dus naar het klavier. Woorden zoeken en soms ook vinden. En dan dus even niet woordeloos zijn. Minder radeloos ook.

Dat klavier zou maar eens te rade kunnen komen. Met onverwachte inzichten. Die pas later indalen, wegens in qwerty getypt.

Woorden zoeken om uithuizig te zijn. Uit dat huis met de rommelige zolder. Waar zelfs tante kaat geen raad mee weet. 

De zolder van mijn gedachten opruimen.
Ze in dozen stapelen. Labelen. Chronologisch of per thema.

Dat vraagstuk lossen we later wel op. 

Eerst even azerty inschakelen.