Nu libellen vertragen
wilde ganzen en zwaluwen zich naar het zuiden laten dragen
dwars door de wind, door deze regenboogdagen,
zie ik langs schaduwstukken
en zwarte sneeuw dat ik op pijn niet kan anticiperen.
Voorzichtig zijn helpt me niet om pijn te voorkomen.
Het verkrampt.
Beter is zo mogelijk,
durven zo open mogelijk te lopen.
Met de pijn om te gaan wanneer die zich laat voelen.
Wervelend.
Een val van deze gewervelde. Bewegende beenderen.
Een arbeidsongeval. Een pijnscheut vult mijn borstholte.
Een schreeuw scheurt het slot van mijn ribbenkast open.
Deze regenboogdagen kneusde ik drie ribben aan mijn rechterflank.
Rib 6, rib 7, rib 8. Twee ware ribben en één valse.
Onderzoek leert me het woord ribbenboog.
En ondervinding leert me dat achter de beschermers van mijn hart
emotie pijn leeft. Die, nu de kast openbrak, op elk gegeven moment
vrij
Het regent herinneringen.
Om de bochten zonder botschokken door te komen,
houd ik met mijn hand de hoge hendel aan van de autodeur vast.
We rijden naar het losloopbos om met de honden te gaan wandelen,
mijn verzachtende vriendin en ik.
Durven zo open mogelijk te lopen.
Ze slaagt erin om me te willen blijven bereiken wanneer ik diep in een grot
in mezelf… Ik denk terug aan mijn mama, en dat lukt niet goed
zonder tegen je te willen spreken, al die jaren al.
Je laatste autorit, de laatste keer dat je zonnebloemen zag.