Jill Marchant

Gebruikersnaam Jill Marchant

Teksten

Rouwnatuur

hoe kan ik een landschap troosten kan ik ietsmet mijn tranenmijn ogen wassen meetrillen als ze droef isverdriet verwelkomenhet zien opwellen, het zien verwelken het mag een plek krijgenin onze woudenmildwildin een cirkel van rouwgenotenwaar ik stil mag zijnwaar wij dat kunnen, samen rouwenhet zit in onze natuuraan de rand van een stijgende oceaan ik heb het aan een boom gevraagdhoe winter isof hij zijn leven mist een deel van mij sterft als ik leven loslaat laat het mij ook loswe zingen samen dankom natuurverbonden verder te gaanen dat de nieuwe zon komtmet bloesemsde rozen met fluweelmet glans de sapstroomnaar de hemellente winterslaap openbreekthet leven ons tot zich neemt wat nog leeft weet wat dood is gegaanwat dood is blijftrouwverteert als je het eenmaal herkentherken je het telkens weerin onze zoektocht naar troostkruisen onze wegenkomen we elkaar tegen in onze rouwnatuur bloeit inherentdat we op een momentklaar zijnmet onze tranenom verder te leven

Zeepijn

zwartwater in de zeespiegelmoeras langs de waterlijneen zondvloed van plastic golvendoet de zee pijn nuestra culpa, wijpuilen uit, werpenin het wild wegzonder gewetenverstoren de elegante fragiliteit van de kringloopde subtiliteit van de materia primabevlekken onze longen en ingewanden met ultrafijn stofde helende likeur die water isdraagt rotte sporenbloedvergifvoelen we dan gezonde schaamtewalging?zwarte gedachten bij de grootste verspilling van onze tijdbij vermoorde bossenverloren verwonderinguitdovend vuurdoodgraag vooruitgang maar lang geen bekroning voor onsaapachtigen, menselijk potentieel tot wij onszelf weer onder ogen durven zienstuwt de impuls even nietsom alles te laten composterenin harmonie met alle naturende aarde de hand reikenals medestaander met bloed, zweet en tranentot tranenden en pijnboomtot het altijdgroene levenons als bondgenoot herkenten wij onszelf weer onder ogen zien het neemt tijdnaar een zuiver evenbeeld strevenzegeningen in de zeespiegel zienhet geschenk is een zee van tijd te hebben

Het leeft nog

het blad op de grond dat daar ademt het is gevallen maar het leeft nog weggelopen ben ik nietverder getrokken, jaik weet niet meer hoe het kwam op het aardoppervlak onderweg door holtes en ontworteld merg door harsaders van bomendoor ogen van mos door balsem voor onze wondendat het leven zelf kracht heeftkan ik hier voeleneen thuisloze westerling tussen bloemenweidenop zoek naar iets groter dande hemel plots een herinnering, een stem ik fluister ja, dat zou kunnenik voel een steen slepen in mijn keelschrapen aan de wandeeuwigheid echoot langs mijn binnenkant het is pas later dat ik er woorden voor leerde en zei:inwateringenelke kassei zat ooit in een bergstenen kennen levensverhalenvan standbeelden, van hoogvlaktenmineralen dragen kristallijnen in hun weerbaarheidivoor verlangt naar de gerimpelde huid van olifanten hout kent het hart van de stamerts kent goud en diepzees geheimen parelmoer herinnert zich haar schelpenrijsthalmen ruiken naar vrijheid van veldenzaden zullen over onze toekomst vertellen maak iets dat langer houdt dan je bestaan languit aardeuit groter dan jezelfmaak er met ons een leven van

We lichten op

wanneer vuurhout brandt na al die tijd water uit natte takken van de fijnspar sissend verdampt blauw loof van de zilversparzwart fluweel blakert een twijg een vlameen gebed zijn de bossen in mijn vuurhaardvrienden gewordenik zie ze dienendansen rond hun opbrandende as dank ik deze kompanenvoor de tijd in het bosvoor de tijd in het vuurwaar ze oplichten het donkerhet donkerthet licht op het lichtverlichtde aarde leeft willen we bij vlammen biddenvoor onze planeetze voelt dat dansen rond haar aswanneer vurenhout brandtlichten we op ze voelt dat

Planeetpijn

zonder aardegeen mens zonder mensgeen planeetpijn een planeet met haar bevingeneen aarde met haar groeipijnmaar geen planeetpijn – dat hebben wij gedaan thuis aan teveel oeverswe willen zelfs het weer voorspellende natuurkrachten en elementen temmenmaar zonder aarde geen mens wind zie je niet komenniet langs achter, van voren, of bovenwat stil ligt, beweegt inertondergronds is mos op komstom vlechten van verdriet op te vangeneen kussen te vormenin een tranendal met ruimte voor rivieren een vlindereffect raakt ons levener is niets dat we op voorhand kunnen wetenenkel achterafna de vleugelslag we kunnen enkel hopenin uiterst duistertussen moddersluiers van aarde en waterland dat de planeet zich herstelt, uit zichzelf vervelten wijverbinden met wat ons hart verteltmeer waarde aan de aarde gevenhaar waardig dragen, zoals zij onssamen sterker wordenwaar het pijn doet

Liefst op deze aarde

ik speur naar jouw voetsporenleer van alle gemaakte stappenen kies graag zelf mijn diepmenselijkevoetafdruk het liefst kom ik naar je toemet mijn zoon, jouw kleinkindliefst op deze aarde we delen haar met elkaargemeenschappelijke grond met te veel te weinig met te weinig te veel de grote eik in het eeuwenoude boslaat met zijn sterven nieuw leven los huil je met de natuur als een wolf naar de maan omdat je wil dat wat leeft blijft bestaan soms is het tijd om verder te gaantussen alle puin zullen we een nesttussen levend verlies een toeverlaat maken verzorg elkaar als een huis komen we nog steeds ergens samen thuisliefst op deze aarde

Verwant

ik voel me verwantmet joubestaat daarin een afstandvraagt zij geen verte slechts kleine wijdteeen ademruimte verder sta jij me nabijmijn clanstam boomstamhuisbinnenwachtgelijk gezinde aantrekkingskracht zonder bloedverwantverbonden vormen we geen maagschap maar we mogen elkaar liefde door de maaghet merg en het been een onbestorven licht schijnt achter een silhouetcontourvergezicht dat nadert, afstand gedicht

Moederwater

ik wacht op je ademhalingna de middag begint de zon aan haar daling ze zal ondergaanomdat er geen omkeren meer aan isgaan die laatste seconden het snelst in een zucht ik denk aan de oceaanwaar ik deze zomer in, meegesleept waar ik in ging zitten zoals in jouw moederwater golven bleven stromen, één voor één raakten ze mevoor ik van de ene streling bekomen was, voelde ik de volgende tegen me aanik hoefde niets te doen, het water kwamhoe vaak gebeurt datdat je niets hoeft te doeniets of iemand naar je toe blijft komen ik wacht maar je blijft stilwe houden onze adem iner volgt nietssoms is iets, zonder dat je het weet, de laatste keer gaan die laatste seconden het snelst volgt daarop een onsterfelijke eeuwigheid ik loop je laatste ademhaling nog achternawat van jou nog leefde, nog bewoogniet wetend wat ik er mee wilde doenbotten van vogels zijn gevuld met lucht welke adem in de hemel was de jouwewelke was al van iemand geweest welke was onderweg welke was verlorenwelke was voorbestemdwelke was de volgendewelke mocht ik houdenwelke was de jouwe omdat er geen omkeren meer aan is laat ik je slotadem loshoe vaak gebeurt dat eerlijkhet gebeurt in golven, meerdere kerenin de zucht van de zon, soms of al om kwart na twee ‘s middags, wanneer ik net bij je was en jij vertrokin een laatste keer met iets of iemandin een eerste keer met iemand met dezelfde naam als jijin golven, in moederwatertot mijn botten, mama tot in de botten van vogels

Steenhoop

nu leefde je nog nu leefde je nog de dagen en uren voor je dood leef je nog kan ik me je voorstelleninleven ongerept kunnen we iets zo houdenin leven daarna is er alleengeen kans meer dat het anders had kunnen gaandie dagenlange nacht je sterfdag is een lastige datum, papaik herinner liever je leven maar ik kan om dit in steen gegrift moment niet heen elke minuut teltelke minuut dat je hart nog klopt wordt de beitel waarmee ik graveringen wil uitwissen, botter ik heb iets nodig dat niet kan zijn: een soort van vat op onmachtik blijf kloppen tot ik iets heb kunnen herschrijven:sterdag dagen voordien wroet ik toegewijd wegen naar tempelbergen dat zie ik pas nadien in ik doe mijn bestalsof dat iets verandert in retrospect stof ik de zolder oplaat enkele van jullie spullen die ik wel kon redden door mijn handen glijdenblaas er leven in, alsof dat iets verandert en voel me een magneet, verbonden met jullieje naaiset met allegaren, een gouden schaarhet telraam uit je kledingwinkel en je blauwe sjaal, mamaje kerstversiering, fonduegerief, je regisseursstoel en je Ricardglas, papajullie cd's die ik wou wegdoen, nemen me terug mee naar huis ik veeg vlaktes tussen bergen steengruis een lichtbundel priemt door het dense poeder dat boven stoffelijke overschotten zweeft schachten naar de hemel openbaren sterrenstanden ik kruip zacht hellend de piramide uit maak nog meer reliëf gelijk met de aardemet een roterende as bosmaaier ik uren aan een stukin volle concentratie negatie meditatie leg ik rijen kasseien en zwerfstenen waaruit ik besta, vrij mijn blootgelegde bouwstenen, breukstenen met aderskeienvelden daaronder een kristalvallei een naar binnen gekeerde steenhoopik leg er nog een bovenop de hoop valt niet om soms: hoe meer hoe sterker ook na erosie kan een landschap groeieneen fata morgana op dorre rotsenik wil zo graag met jullie praten nueen pad over een gletsjer een gang naar een grot als we graven vinden we schelpen ondergrondse watertunnels onderaardse piramides een plek waar overleden voorouders te rusten zijn gelegd en door de stenen de hoop nog kunnen zien:tot er bloemen groeien tussen de ruwe randen waar ze elkaar rakenwanneer huilen zachter wordt en ik jouw beeld in steen kan houwenik blijf jou ongerept houden hoop in steen gekerfd nu leefde je nog en binnen een enkele minuut starten jouw lange nachten, de dode dagen daaronder een kristalvallei

Silhouetten in de Nijl

Hoe zouden we nu naar elkaar kijken, papa?En wij, mama? Bijna vier jaar zonder steunpilaar. En drie jaar dat ik jouw helder blauwe ogen mis. Jullie vertrokken op een reis.Als twee druppels water verschillend van elkaar. Zoals de Blauwe en de Witte Nijl. Ik hield me lang sterk om het woord verweesd te ontwijken.Maar het is waar dat het onwezenlijk was. Vlagen van grote vragen en van verdriet. Een dokter zei me dat ik een wees ben.Ik oefen wel nog steeds in thuiskomen … Toch weet ik nog niet goed wat ik er van denk.Werd ik dan iets anders dan jullie kind? Jullie zullen in elk geval altijd mijn ouders zijn. De keer daarop vroeg een arts waar jullie nu staan ten opzichte van mij.Ik keek omhoog.Een keer dacht ik je te zien op de trein, mama. Ik voelde een groot verlangen. dat voelen was sterker dan alles wat ik weet dat waar is. Over ons.Over jullie. Al een paar jaar. En dat mijn broer en ik nu verder leven. We verjaren verder binnenkort.God ja, ik verlangde. Het zou zo lang kunnen duren dat het pijn zou gaan doen.Daarop volgde dan toch wat waar is. Toch. De volgende keer dat iemand vraagt waar jullie staan, zal ik zeggen: Naast mij. Ik heb met jullie gesproken. Ook al waren jullie er niet. Ook al zag ik twee schaduwen in het maanlicht. Ik heb in mijn bed gehuild als ik jullie stemmen nog eens probeerde te horen.Zo stil was het al lang niet meer geweest. Zo naast elkaar. Deze keer vertrek ik op een reis.Naar Egypte. Ik geloof dat daar heel wat oorsprong te vinden is.Een lichtzee. Opgewarmd water, opgewarmde sterren. Piramiden op het middelpunt van de Aarde. Wij waren al eens. Vruchtbaar. De Blauwe Nijl en de Witte Nijl worden één rivier in Soedan. Samen vormen zij het water dat in Egypte de Nijloever laat overstromen. Het water dat de akkers bevrucht. Ik zal vanop onze boot in het water kijken. Naar wortels van de Blauwe Lotus bloem. Zaden van oorsprong, echoes van oersprong. Kiemen van Licht.Wij waren al eens. Misschien zie ik wel twee silhouetten in het schitterende zonlicht. Naast mij. Misschien hoor ik jullie stemmen nog een keer. Misschien zal het kijken naar elkaar wel vanzelf gaan.

Tussen de werelden

laat eerst de wind in de luchtje waardig uitkledenwater zal je helder makenen vuur verwarmt je innig trek dan de huid aan die je wiltmeetrillend met het momentgeef je natuur een vormwaarmee je uitreikt naar het universum geef jezelf een plekin een andere huid, een ander huisin een andere ruimtetussen de werelden als dromen, maar dan echtbreng de bovenwereld aan het lichtdiep de onderwereld opin de tussenwereld komen we samen laat de aardeje dan even waardig en teder kleden gidsen zullen je sierenje wordt uitgekozendoor krachten en boodschappersop het ritme van een drum als je het kan dromen, kan je het doen:schep je verschijningsvormvolg daarbij de beelden die rijzenga ver kom thuis in een verlangenlaat het vuur innighet water helderde wind hoe ze waait en laat de aarde tussen de wereldenje dan even waardig en teder belichamen

Vanaf de aarde

Kunnen jullie het intussen, leven? Ik tast nog steeds in het duister en ik tast nog steeds in het licht. Ken je dat? Wat er ook gebeurt, soms geven toevallige ontmoetingen, passantenpar hasard de juiste hint. Ze tonen je de weg niet, maar ze verschijnenop je weg. Dat ze er zijn, die gelijktijdigheid, treft. Zo was er eens een archeologe.“Soms zakt de zon in de aarde en wordt net op dat momentde maan opgegraven”, zei ze. Toen vertrok ze.Ze kon aan het licht zien dat het tijd was om te gaan.Ze liet stof achter. “Er is altijd een trilling tussen je voeten en de aarde”, zei een vrouwmet haar ogen toe. Ze zei het aan een groep ontwakende vrouwen.“Zoek die trilling, vind ze.” Ik heb haar gevonden, dacht ik, met mijn ogen toe. Tussen ons trilt ook de energie van de aarde. Als zij beweegt, beweeg ik ook.Soms wordt een veer verliefd op een steen. Maar tussen ons is het anders. Wij zijn eenzelfde soort lichaam. Hielden meteen van elkaar.Ze woonde wel in een andere stam. Waar het goed was.Een soort liefde. Toch.Op een dag kon ze aan het licht zien dat het misschien tijd was. Vroeg? Snel? Of het kan wachten tot een volgend seizoen?Hoe weten wilde ganzen die nu al terugkeren dat het tijd is?Hadden ze in het zuiden de lucht uit het noorden geroken? Aan hun veren gevoelddat het hier winter en lente is, tegelijk? Terwijl het nog moet gaan sneeuwen,want anders vinden de verwarde bijen de weg niet meernaar hun eigen voedselvoorraad. We moeten voldoende nectarbronnen voorzien.Langzaam wordt het nodige omgezet in honing. Waar we ondertussen staan? En waarom?We moeten ergens beginnen.Ik hield van de volgende ochtenden als tevoren. Ik vertelde waarom.Ik had aan de lucht geroken, ze was langzaam zacht. Winter. Lente.Als zij beweegt, beweeg ik ook.Maar dan nog kreeg ik haar niet overtuigd om op te staan en niet zomoe te zijn – de gevoeligheid van de meeste mensen.De avond heeft een verleden, dat de ochtend zich kan herinnerenof moet doen vergeten. De stam is gebarsten. Er is pijn. Er was een eenheid – nu getekend door een breuklijn. Er waait stof op, zwaar, grijs. Wat valt er?Wat valt er nog op te graven? Wat willen alle geliefden? En nu? Gaat het verder? Waar naartoe?Hoe verklaren we deze liefde aan de hand van de cyclus van de natuur?“Ik ben altijd blij als ik overdag de maan kan zien”, fluistert iemanddie door een burn-out en verdriet heen straalt. Ik ben ook blij voor haar.“Vanaf de aarde groeit alles in de lucht”, zegt iemand die een stralend boeket van haar biologische bloemenboerderij voor me schikt.Ze kent de bodem. Daarom neem ik het van haar aan.Soms moeten we tien keer op een dag opstaan. Wat er ook valt op te graven,vanaf de aarde groeit alles in de lucht. “Waar zijt ge?!”, riep ik vanop de bodem de lucht in. Hoog.“Ik had dit alles aan jou willen kunnen vertellen, papa. Alsof ik ergens nogje goedkeurende blik zoek. Ja. Ik wil graag je ogen terugzien. Al van het momentdat je ze sloot. Zien hoe je kijkt. Van iedereen zag jij mij het vaakst,vanuit je ooghoeken. Je hebt zolang willen weten wat het beste voor mij was.Ik wil je tonen dat ik het nu zelf weet. En ik wil dat je me zegt dat dit oké is …want als ik barsten zie, wil ik ze gewoonlijk lijmen …”Eigenlijk fluistert hij het antwoord heel de tijd. Niet waar hij is, maar:“Het is goed je zo te zien. Je vond jouw soort liefde. Je leeft volop. Voor mijen je moeder erbij. Leef volop.” Gefluister vraagt ‘luister’. Ik luister. Geruisloos.Wat is het geluid van een bloem die openkomt?Beweegt ze zo traag dat wij het niet kunnen horen?Maakt alles wat beweegt niet een minimaal geluid?Een klank waarvan wij de frequentie niet kunnen opvangen? Of we het zeker weten? Ja.Dat denken we. Zo voelt het toch. Wanneer weet je iets zeker? Als je het weet?Langzaam wordt het nodige omgezet in honing. We wachten.We weten niet altijd waarop, maar we wachten. Beter gezegd: we nemen tijd.Maken minimaal geluid. En toch breken er harten, zo traag dat wijhet niet kunnen horen, maar er wel altijd ergens een klank van opvangen.Wat willen geliefden?Dezelfde weg die omhoog gaat, gaat ook omlaag. Het begin van een cirkelis ook het einde. Is eveneens een begin. Laat het gebeuren.Alles komt in seizoenen. Ook de spullen verdelen. Die zwijgzameoorverdovende bewegingen. Niet willen. Niet weten.Tranen van een mooie man. Van een oogverlichtende vrouw.Tranen van gouden kinderen.Van aan de zijlijn barsten zien. Willen lijmen. Maar niets doen. Durven kijken.En blijven staan. Of we samen? Voldoende aarden?Voor de buitenwereld lijken we rondtrekkende indianen.Elk vertrokken uit onze eigen clan, trekken we afzonderlijk op pad.Naar andere dorpen en nergenshuizen. Met een boodschap. Over een soort liefde.We willen weten of dit mag zijn. Pijlen, perspectieven en windrichtingen verzamelen. Herbekijken dan ons eigen kompas.We komen er toe, in ergenshuizen. Met aarde aan onze trillende voeten.En zij maar zeggen: “Kom je iets vertellen? Hé? Kom je iets vertellen, zal ikeens iets zeggen. Bij mij ging het zo: Pijn, spijt, tijd, slijt.Dus denk er goed over na, weet wat je doet.” In plaats van dat ze luisteren.In plaats van dat ze luisteren naar onze boodschap. Ons gefluister.Naar de bloemen die openkomen. Of we nog altijd? Telkens weer? Genoeg ademen?“Adem in zoals je aan een bloem zou ruiken. Diep, vol. Vertrouw je zintuigen”,klinkt een juiste hint van iemand op de weg. I bless my believers. Ik neem adem.Ik krijg wat ik wil nemen. Leef volop. Tussen ons trilt de energie van de aarde,een soort liefde. Ik heb voor jou gekozen,geliefkozen,geliefde.Wat je ook kiest. Hoe je ook beweegt. In welke vorm dan ook.Hoe dat dan ook klinkt. In mij het geluid van een bloem die openkomt.Als zij beweegt, beweeg ik ook, beweeg jij, mij ook. Ook in het donker. Soms zakt de zon in de aarde.En ook al wordt op dat moment de maan opgegraven, soms duurt de tussentijd.Dat schemerige niemandsland. En toch. Heel eerlijk.Tast ik steeds meer in het licht.Vanaf de aarde groeit alles in de lucht. In welke vorm dan ook.Vanaf de aarde groeit alles naar het licht.

Oceanide

ik zie mijn ouders hun ouders in de windik lig in de zeezie vissen en vuurwerkik zeg hen dat we samen op restaurant gaan straks ik lig in de witte zeewil naar het droge, deze golf beweegt me nu teveel ik zeg hen dat we samen op restaurant gaanik heb al honger en dronk zonet zeewaterik wil naar het drogedeze zee beweegt me nu teveel aanspoelen lijkt me leuk, ik gooi mijzelf op het strandheb al honger en dronk zonet zeewaterhet is een ervaring, ik drink toch liever water van de bronaanspoelen lijkt me leukik gooi mijzelf op het strandhet voelt als een vis in het water, op de aarde te zijn nu jullie er ook zijnhet is een ervaring, ik drink toch liever bronwater hef dus de karaf waarmee ik jullie glazen zal vullen en ik zingover vissen en vuurwerkhet voelt als een vis in het water op aarde te zijn nu jullie er ook zijnik zie vissen en vuurwerken hef dus de karaf waarmee ik jullie glazen zal vullenen ik zing over vissen en vuurwerkik zie mijn ouders hun ouders in de wind

Randzee

hoe dieper we de zee ingaan hoe minder kleren hoe meer we op de rand vanenkel het nodigein elkaars handpalmweke levenslijnen lezenblootvoets onze bloeddoorstroom verbeterengenoeg hebben aan water wind zonlicht onze aarde hoe meer we werkelijkvan de wereld zijn

Van hieruit bij je

heb je daar woorden voor? wat zou je stilte zeggen, als ze jouw stem had? je mag kiezenwat je vertelt wat zou er gebeurenals we datgene wat je gemist hebt hier voor jou zouden plaatsenheb je daar woorden voor? ja. ze zijn:ik wil je kennenmaar je bent al gestorveneen jaar geledenzag ik je slapenvoor de eerste keer in mijn leven geloof ikzag ik jou slapenzou ik over jou wakenuren zat ik bij je, tekende bloemende berken buiten kregen gele bladerengoud, zei jetoen je wakker werdzijn er nog duizend mooie dingen gebeurd we hebben tranen gekregenwe hebben er niet altijdmaar we hebben er wel gekregenik stak een kaars aande kaars die ik op je kamer wilde laten branden telkens ik bij je waszo kon je zien dat we bij elkaar waren geweestde verpleegster zei voor de veiligheid geen vuur, de rest ben ik vergetenik nam ze mee naar huis en schreef jou: ze brandt, ik ben van hieruit bij jeje schreef terug dat dat goed was telkens ik de kaars uitblieszag ik de mooiste dansde vrij vloeiende vormen van de rook, bewegingen die onze zielons lijf wenst in dit leven gouden bladeren vielen van de bomenjij was onderweg, wij waren bij jehet was de tweede keer dat ik je zag slapen – zag ik de mooiste dansje laatste adem hangt hier nog ergens in de luchtje bent al gestorvenmaar ik wil je kennen, mama dat kanhet volle leven, mocht ik leren, is intens, met inbegrip van de doodimmensons hart kan veelen ik moet niet alles doen wat mijn hart kanmaar ik ga doen wat mijn hart zegthet zou goed kunnen zijner zullen nog duizend mooie dingen gebeuren het zou goed kunnen zijngoud, zei je

Wachten op de wens

Il était une fois mais pas deux … est-ce que je peux m'asseoir à côté de vous?zo versiert hij een plek naast mij op een bank aan Mont des Arts hij draagt een crèmekleurig maatpakkeurige schoeneneen rode pochet in zijn poche de poitrineJean, een 94-jarige Brusselaar hij is een vriend van Jacques Brel geweestqui n'était pas un voyou d'ailleurs, zette hij zijn vriendschap kracht bij ken je het standbeeld van ‘t Serclaes op de Grote Markt?– ooit lanceerde een verkoper op de zondagse vogelmarkt het verhaaldat wrijven over de rechterarm van ’t Serclaes geluk bracht.wie het deed zou zeker nog terugkeren naar Brusselen mocht een wens doen –ik ben een schieven architekt, ik heb er nog aan meegewerktaan de wensen, vraag ikoui, si tu veux, geeft hij terug elke derde dinsdag van de maandheeft Jean met twee antieke kameraden een vergadering op het Koningspleinna de réunion houdt hij de goede gewoonte aan naar de benedenstad af te dalenen op de Grote Markt een glas te heffenj'aime bien les bières nobles, zegt hijsoort zoekt soort, zeg ik Brussel rolt over onze tongenune Espagnole des Marolles vendait des caricolesken je dit, kwam je daarce coin, cette rue, die sculptuurzie je misschien wat ik zie, jongelingà regarder à nouveau, zeg ik we lachen, de tijd verstrijkten hij vertrekt, peut-être au revoir mademoisellekeje vous laisse à vos amours later die avond in het licht van de volle maanmaak ik op de Grote Markt bij ‘t Serclaes een wens de volgende de derde dinsdag zit ik op hetzelfde bankje klaarom nog eens te wachten op iemandmet hoopmet de lichtheid van de mogelijkheid om een vervolg een kans te gevenwaardoor de eerste ontmoeting een begin kan zijn van ietsik probeer einden te vermijden de laatste tijd om met hem zijn goede gewoonte aan te houden en samen een edel bier te drinkenom in dat kleine gebaar – le temps d'un tchin tchin – mijn vader te willen zieneen glimps van de 94-jarige Brusselaar die hij had kunnen worden als zijn hart om hem nog een keer te horen zeggenje vous laisse à vos amours oui, si tu veuxde afgelopen maand heb ik iemand een langverlangde kus gegeven de afgelopen maand is Jean jarig geweest94 zou 95 worden, had hij mij verteldik wilde hem feliciterenik blijf een uur en half naar de trappen van Mont des Arts kijkenspeur de horizon af naar een rode pochetfluister peut-être au revoirje vous laisse à vos amours

Het gewicht van licht

ik ben net gelandin de gouden hand van de aarde ooit te vroeg geborenmet wakkere ogennu op tijd, hierouder dan geschat ik adem mijn longen volde lucht die ik daar verzamelis de lucht waarin we samen levenonder en boven de hemel ik ben meegekomen met de windeen licht gewichtmet smalle vingersglip erdoor, dank voor je bezoeksmalle takken, straks waai ik weernaar elders maar ik wortelde boom die ik wil zijngroeit terug naar boven het licht dat wij verzamelenis het licht waarin we samen levenonder en boven de hemel

Heliocentrisme

het is de eerste ochtendvan de wereld de schaduw van de aarde ligt op de lucht was vandaag dan niet de moeitedat je gisteren al dood ging ik weet weer wat ik hebrouw was het tegenovergestelde daarvanik heb geleerd te leven zondernu wil ik opnieuw leven meteen hele dag vindt plaats en dit beseffen is alles wat ik doe vandaag afscheid nemen gebeurt zoals een zonsondergangsoms zie ik het toevallig en onvergetelijksoms zoek ik het moedwillig opsommige avonden vergeet ik hetof sluit ik mijn ogen, clair obscurandere avonden volg ik de lichtsnelheid per millimeterben ik een zonnebloem, word ik bewogen in al mijn zadendoor de zon die in wezen nooit ondergaatwe zeggen dat wel maar het is niet waarwij zijn het die draaien met de windsoms zagen we dezelfde dingen, mama, papa, en soms zagen we dezelfde dingen anders afscheid nemen gebeurteen hele dag vindt plaatsmijn eerste verjaardag zonder julliede aarde gaat een beetje onderdraaien rond de zon is alles wat ik doe vandaag

Magasin du coin

'bonjour et bonsoir' zegt hijterwijl hij de blauwe bakken binnenhaalton prépare la journée de demain we weten verder niets van elkaars dagen of de avond al begonnen isenkel dat de laatste zon uit de Rue Vanderstichelen vertrektdat ik er graag ben en in gesprek geraakmet een oude man die vertelt dat hij hier nooit komtdezelfde man die bij het buitengaan met zijn zak olijven 'à la prochaine' zwaaitdat hij dus op een dag terugkomt'parce que c'est un magasin gentil ici' que c'est vraide commerçanten zeggen dat ze buiten over mijn fiets zullen wakendat ik op hen kan rekenendat ze kleingeld zullen bijpassen mocht ik ooit tekort komenvoor mijn vijf kilo cacahuètesdat dat veel is'we weten ook dat je ze uitdeelt, viens, schep nog een handvol bij'en elke keer vragen ze wie deze keer de gelukkigen zijn ze doen me twijfelen, terloopsin de magasin du coinover mijn voorliefdevoor onuitgesproken woordenover het genoegover bonjour of bonsoirover wie de gelukkigen zijn er circuleren cacahuètes door de stadwe stapelen blauwe bakkenvoorliefdes en à la prochaines op elkaar'ce que t'as eu, t'as euet ce que t'as eu, tu as pour toujours'genoegens sur des coinspréparations pour demain

In de seringen

de seringen komen stilaan in bloeimaar jij bent er niet om het aan te vertellen om me te zeggenik heb het gezienen aan jou gedachtaan toen je net geboren wasen dan stilleraan hoe je vader met een bos seringen uit de tuin - mauve et blanc -ons voor de eerste keer zag en dan zou ik willen dat je zou zeggenje kwam vroeg, het was nipt, maar ik zou je niet willen missenlicht bloempluimpje het was één van de allereerste aroma's die je rookmisschien daarom je lievelingsgeur, Lila? ja ik wil jou ook niet missendaarom vertel ik je het je toch, mamade seringen komen stilaan in bloeiik heb het gezien en aan jou gedachtkom jij ook stilaan, na de lange herfst van loslaten, terug? ja in de seringen