"Scheert u soms?"
Ik schrok.
Mijn handen wisten niet wat eerst.
Welk stuk huid moest ik redden.
Waar zat haar dat niet mocht bestaan.
Waar lag dat verdomde pincet.
En waarom had ik net die short gekozen.
Mijn paniek sloeg over.
Ook de man schrok nu.
We keken elkaar aan
met ogen die te groot waren
voor zoiets onbenulligs als beharing.
“Euh, ik bedoel: of u soms hoge toppen scheert ...?”
Ik haalde adem.
Opgelucht.
Ik hoefde me dus niet te scheren.
Ik moest alleen maar uitblinken.