Snuiven kent vele vormen.
Over de illegale zwijg ik,
die is behalve crimineel ook ongezond,
en ik spreek niet uit ervaring.
Maar er bestaat ook
het snuiven van het hart,
dat korte, hooghartige
ademstootje door de neus
waarmee men de ander
wegblaast.
Een subtiele, luchtige afwijzing.
Op zich is dat vreemd.
Want waarom zou je iemand weg‑snuiven
die eigenlijk lekker ruikt?
Dan wil je net wat opsnuiven.
Maar hoe maak je iemand
die lekker ruikt
en die je tegelijk verwerpt
duidelijk
dat je niet opsnuift
maar versnuift?
Dat je geen aroma verzamelt
maar afstand neemt?
Dat je je neus
net spaart?
Je neus ophalen helpt daarbij.
Neusvleugels verheffen zich beleefd:
al ruik ik je graag,
ik sta net iets hoger dan jou.
In één ademteug
ruik ik je van me weg.
Afbeelding Alexas_Fotos Pixabay