Zonnestralen zijn slechts symptomen van het vuur, afgeleiden van ondraagbaarheid, hitte in mineur.
Hier is het dragelijk, die eenzaamheid van lentezon. Het begin van een verval schuilt reeds in de knoppen van al wat nog bloeien zal.
Aan de egels, binnenwegels met te scherpe bochten, platte landgenoten, stedelingen. Ik durf dat, het luidop zeggen in een bos of stil in mijn hoofd.
Ik heb hem vermoord.
Deze woorden voor zijn de inspiratieloze graffitist.
Ik wil zelfs de brug aanwijzen. Op de plaats van de feiten het verleden beschrijven.
Heeft u misschien een leven of twee?
Om ze te vullen met miserie, de schaterlach van een kraai, het geruis in een hart dat alles kwijt is.
Golflengtes, hoop, wegbeschrijvingen naar het geluk. Zelf, op een lentedag, heb ik alles genoteerd.
Gewoon. In een lijntjesschrift dat naar zijn toekomst vroeg.
Die zal met ruitjes zijn, heb ik beweerd. Er zullen torens in de hoeken staan. Ergens leeft die koningin die op me wacht.
De lopers weliswaar, zij blijven nooit lang weg. Ze komen altijd weer terug. Met in hond mandje verse angst.
uit de reeks 'Ignace Somers'